Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Biała kolumnada, półkoliste sklepienie…

 

… zimny wiatr uderza w twarz

drobnymi  kryształkami lodu…

 

Na oszronionej szybie sklepu

ze skórzaną pasmanterią

― odbija się błękitna poświata neonu…

 

… w głębi – ciemne zarysy przedmiotów, okryte zakurzoną folią manekiny bez twarzy…

 

W świetle ulicznych latarni

rozchwiane cienie:

na elewacji domu,

chodnikowych płytach,

asfalcie ulicy, bezlistnych drzewach…

 

… mojej

twarzy…

 

Otula

mnie

― noc…

 

… samotna, tkliwa i czuła…

 

Słyszę jakieś przytłumione szepty,

niewyraźne głosy, jakby modlących się, zapomnianych widm…

 

Pamiętasz, mamo?

 

Przechodziłaś

tędy

wiele razy…

 

… i przechodzisz

nadal

― po swojej śmierci…

 

Przemieszczasz się pomiędzy pokładami czasu,

z zamierzchłych epok w przyszłość…

… przechodząc przez teraźniejszość nikłą smugą rozmytego światła…

 

Długi, ceglany mur jakichś starych zakładów… Pokryte czarną sadzą wysokie kominy…

 

Ktoś idzie naprzeciw,

pchając piszczący,

wyładowany barłogiem wózek…

 

Powłóczy

nogą,

kuleje…

 

… roznosi woń alkoholu…

 

Nie patrzy na nikogo. Nuci fałszywie pod nosem…

 

Umarła kamienica

ze ślepymi oknami…

 

… otwarte na oścież drzwi ―

zieją mrokiem ―

opuszczonej

― schodowej klatki…

 

Kłębią się ―

jedynie

― pustka i kurz…

 

Drażni nozdrza

stęchlizna

― odpadającej farby…

 

W ciemnych zakamarkach jakieś rzeźby,

popiersia, porzucone dłuta…

… pozostałości przeszłego życia…

 

Wiesz,

mamo…

 

… ślady naszych stóp pokryły już mżące szarością piksele samotności…

 

Rozpadły się…

… rozsypały w pyl…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2021-12-12)

 

 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...