Monsieur Tussaud

[Lidia Maria Concertina]

Za Boga trzeba się modlić: czasem.
Nie wiedzieliście o tym?
Niepokojąca bierność  apartamentów wyściełanych atłasem

Przychodzisz do mnie i ... nie wiesz, do kogo mówisz
Bo ja opuściłam życie - delikatnie

... wyważając drzwi.

A teraz przeskakuję. Z gwiazdy na gwiazdę. Być może nawet coś się zrodzi - pomiędzy mną a światem.

Laktacja Mlecznej Drogi ...

Na imię masz Bogumił i bywasz... Bogu niemiły. 

Gdybym znała cię jako kilkuletniego chłopca, porwałabym cię i wywiesiła na drzwiach kartkę, że ''to miło ze strony niebios, ale żadnych okupów nie przyjmujemy.''

 

Odpust. 

Rozszalała jesiennym wieczorem zrywam z nieba czarne latarnie
Dzień spływa ze mnie pięknem makijażu
Klękam do modlitwy. Chcę wydobyć piękno duszy: tombak i zbyt  mocno przypieczone obwarzanki. 

 

Rozgrzeszam się ze wszystkich okrucieństw, jakie kiedykolwiek były moim udziałem: nieumiarkowanie w jedzeniu i życiu. 
Za oknem melasa ciężkiego mułu po której faluje latający dywan. Jem kiwi - uskrzydlona! Ale nie latam. 

 

W wirtualnym muzeum niechcący tłukę karnawałową maskę z cienkiego jak jedwab gipsu.
Ogromnie przepraszam, odkupię!
W końcu muszę z sytuacji wyjść z twarzą.
Miliony ludzi dziś chodzą w maskach, odpadają od nich jak tynk, jak uświadomiona prawda
Stopniowo, po kawałku. 
Kiedy wydadzą dekret o tym, że można już swobodnie nadstawiać drugi policzek?

Znów obudzona minutę przed "godziną śmierci naszej amen" i tylko dlatego, że Bóg twierdzi, że moje grzechy są dla niego policzkiem:
"Daj, pogłaszczę''
"Odpuść sobie."