złośliwość antypodów

[Koziorowska]

przysięgam na tutejszą śmierć

obudzę się prorokiem

który zaprzęgnie miłość

i odbędzie wycieczkę krajoznawczą

po znajomym sezonie

 

ten sezon skończy się krwią

lśniącą jak grzbiet księżyca

 

wydobywam z kudłatych dłoni

bezradności ciał wciąż ostatni okruszek

uśmiechu by rozgrzewał

wartą sprawozdania

wiekuistą ciszę

 

a kiedy czas spopieli się w perłę

na wstążce języka

wyśnię twój ostateczny upadek

złośliwość antypodów rozejdzie się

po kościach

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - kolejny trudny wiersz - ale skoro lubisz tak pisać 

to pisz - zawsze coś dla siebie znajduje - 

                                                                       Pozdr. uśmiechem.