Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

żyto i szmaragdy II

Koziorowska

Przez Koziorowska
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Koziorowska

Koziorowska

Opublikowano
Opublikowano

Od autorki: chciałam, aby ten wiersz (a właściwie poemat) był inni niż moje pozostałe wiersze. Przyznaję, że jest dla mnie bardzo ważny, wręcz osobisty... Czekam na Waszą opinię, ale prosiłabym o ostrożność...

 

***

 

 

 

spełniam

z błogosławieństwem

kieliszek wytrawnego

wiatru który baraszkuje w płowych pasmach

zbliżonych zbożu

w okresie żniw

kłosom ciężarnym w przyszły chleb

zbliżonym wyblakłym kaskadom myśli

podobnym porankom

które ktoś zgasił

zbyt późno

 

jest jeszcze wzniesione z całunu

spojrzenie szmaragdowe w którego ostrokrzewie

nie pozwolę zaginąć

w połysku tkwi

moja starożytna dociekliwość

przyniesie ukojenie

śmierci siostrze syjamskiej

zawierzonej w ostatniej woli

 

są jeszcze wargi

podobne odebranym księżycowi w pełni

który poczuł chęć na więcej

niż stróżowanie gdy wszelkie szczęście śpi

wiem że nigdy nie spiję

srebrzystego muśnięcia

ważnego jak pierwsza gwiazdka

narodziny pierworodnego

marzenia

uległość wciąż wypełniona po kraniec

 

znalazłam do tego dłonie

twoją własność

której już nie rozdzielisz

choćbym kołatała do okna

prowadzisz je po wyżynach samotności

ścieżką co nie wpadnie przypadkiem

minie bez zazdrości bez złorzeczenia

choćbym doczekała się

świt boli zbyt wiele

 

włosy

oczy

usta

dłonie

 

to wszystko nie skończy się

gdy wyschnie wodospad tęczy zasianej

wydrążonej w ciele upalnego wieczora

poza przepaścią między mileniami

bólem którego zapachu

nie zdążysz poznać choćbym wołała

 

stojąc u krawędzi

za którą kiedyś rozpoznam

twój lęk potrzebujący mojego krzyku

rzeźbionych w lazurze słońc

3
Gość Natalka16

Gość Natalka16

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Koziorowska  Mam wrażenie, że ten wiersz jest intymny, napisanie komentarza... zawsze minie się z treścią. Dlatego nigdy tego nie robię. Rozumiem ten ból... nie, kłamię, nie rozumiem, ale potrafię sobie jakoś wyobrazić. Ściskam mocno i podziwiam. Ważne, że potrafisz o tym mówić, pisać. Uciekam, wiersz wywołuje wielki smutek. Dawno jakikolwiek wiersz nie wywołał u mnie łez.

Edytowane przez Natalka16 (wyświetl historię edycji)
Leszczym

Leszczym

Opublikowano
Opublikowano

@Koziorowska Nie mam wątpliwości, że to jest dobry wiersz. Widzę w nim włosy, dłonie, spojrzenie, usta czyli wszystko to, co fizycznie ważne w naszej miłości. Odczytuję też fragmenty jak gdyby religijne, a w tym przypadku zupełnie mi one nie skrzeczą (wybacz tak proste słowo), bo wręcz umiejętnie współgrają z całością. Odczytuję też ból kobiecości, którego mężczyzna nie jest w stanie pojąć, ani zrozumieć. Zupełnie nie po znajomości wydaje mi się, że napisałaś ważny wiersz. Masz pewien styl, w który czasami jest mi trudno się wczytać, ale jak najbardziej jestem na tak;))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • truesirex
      W tle

      Przez truesirex · Opublikowano

      W tle   Pośpieszne promienie dnia suną po chryzantemach oświetlając resztki popiołu – zawieszony w atmosferze opada każdego wieczoru   Puste siedzisko z blizną blasku zarośnięte leciwymi pokrzywami – dystansują świat od siebie parząc cioteczne kocięta   Pamięć zżółkniętych łodyg zmiażdżona przez gąsienice Czterdziesty trzeci na nowo - utulony w goździkowej pościeli    
    • Myszolak
      Pierwszy dzień wiosny - nie nadszedł

      Przez Myszolak · Opublikowano

      Nie ma zniczy, wieńców, ciepłych słów. Nie ma imienia. Jest tylko data - dzień przed pierwszym marca.   Serce zrywa się do pionu w poszukiwaniu choć drobinki pyłu z upuszczonego omyłkowo kwiatka.   Wygrzebuje się z grobu i idzie, kulawo. Brudne od błota, oblepione piachem, potyka się, wstaje, nie zważa, że odstrasza.   Dziurawe, zdeformowane komory pulsują, gotowe pompować nawet zatrutą krew. Zamierają w każdym uderzeniu, jednak biją dalej do eteru.   Może ktoś słyszy echo.   Porośnięte mchem, włóczy się i czołga, ale nikogo nie ma, nikt nie czeka. Klucz nie pasuje już nawet do własnego domu.   Szare i zmarznięte  dochodzi do bram cmentarza, przekazuje wiadomość wronie.    On ją dostaje   jako sójkę, co ćwierka mu piosenkę pod oknem.    Po zmroku serce wraca do grobu, by znów zbudzić się w środku nocy i szukać dalej śladu jego butów, na szlakach tęsknoty.   W tym roku  nie będzie dla mnie wiosny.
    • andrew
      Własny zakątek ciała

      Przez andrew · Opublikowano

      @Katarzyna Anna Koziorowska ... a ja  ja wierzę  póki iskra tli się  znów  zapłoniesz  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia     
    • vioara stelelor
      Przyjaciele

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @Berenika97 Mnie ten wiersz uderzył, właśnie ze względu na rozdźwięk między dobrymi chęciami, a wewnętrzną rzeczywistością bohatera lirycznego. Myślę, że próbujesz przekazać informację o tym, że nie zawsze trzeba ból, smutek, tęsknotę - zagłuszać i zakrzykiwać. To jak zbyt wczesne zamknięcie rany, jeszcze nieoczyszczonej. W obliczu każdej straty, każdego cierpienia - jest taki moment, którego każdy potrzebuje i w którym staje twarz w twarz z własnymi emocjami. One są w tej chwili bardzo potrzebne. Nieważne, czy mają rację, czy są głupie, czy z punktu widzenia chłodnej logiki - mają sens. Po prostu przychodzą i trzeba je zaakceptować, pozwolić im wylać, jak rzece, a potem opaść, cofnąć się. Uciekanie przed nimi prowadzi do wytworzenia się różnych mechanizmów obronnych, które potem rzucają przysłowiowe "długie cienie" w życiu. Pocieszenie  to przede wszystkim obecność i podążanie za cichymi, dyskretnymi znakami, a nie wytwarzanie sztucznego zamieszania, w którym bohater nie słyszy siebie i nie może się sobą dostatecznie zająć. Nie wiem, czy męska perspektywa, to jest zawsze wybijanie klina klinem - chyba nie, choć może faktycznie, faceci chcą uchodzić za twardych i "nieprzeżywających". Na pewno myślą zadaniowo i tutaj widać element tej mentalności - cel do odhaczenia na checkliście. Chcą byś skuteczni, a nie empatyczni. Nie wiem, jak "mają"  inni ludzie, ale mnie takie gadanie "nie była dla ciebie", "tego kwiatu jest pół światu", itp, doprowadziłoby w takich okolicznościach do szewskiej pasji i kazałabym się wynosić takim przyjaciołom, przyjaciółkom. To jest moja sprawa, co przeżywam, jak to oceniam, jakie znaczenie miała dla mnie ta osoba i kiedy jestem gotowa na odzyskanie wpływu na swoje życie. Etap "alleluja i do przodu" to dopiero kolejne stadium, nie można go przyspieszać. Chyba ten bohater wiersza też tak w głębi serca czuje, ale może ból pozbawił go mocniejszego, zdecydowanego głosu.  
    • Leo Krzyszczyk-Podlaś
      Ton

      Przez Leo Krzyszczyk-Podlaś · Opublikowano

      a więc to jednak słowik zakwilił wydłubując z czereśni robaka...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...