W mym chaosie

[Michał Kurdyk]

W pewnej przestrzeni uwięziony zostałem
Na pograniczu partnerstwa a wiecznej samotni
Chociaż wiem że życie w swym nonsensie zabija mnie
Wiąż wierze że wygram tą tragedię.

Nie widzę imienia mego Boga,
Cokolwiek było w niebie zginęło wraz ze zrozumieniem
A kiedy umrę nic się nie zmieni,
Wciąż świat kręcić się będzie,
Kolejna osoba zapomniana, bez znaczenia, bez imienna...

Będąc tak daleko w mym umyśle,
Staram się w coś uwierzyć zanim zniknę
Lecz to nie możliwe,
Więc wciąż trwam, żyjąc jak najlepiej.

W tym chaosie, nie zmienię już nic
Lecz gdy umrę zrozumienie,
Dlaczego żyje taki...

[nnnn]

ten wiersz... poruszył mnie, zaniepokoił troszeczkę... to chwilowy maraz czy tak już po prostu jest?? ładnie sklecony, przyzwoity słownie, ale ja się chyba nie znam. Mi się podoba i głowa do góry, zapewne ktoś Cię popamięta, pozdrawiam.

[Włodzimierz Nabkowski]

no przykro mi, że chaos, że źle i niedobrze, ale wiersz do bani
mym, twym -owanie,
bezimienny - razem
nie widzę tu w ogóle Ciebie, skleiłeś tylko jakieś takie sobie zasłyszanizmy
niektóre wersy wystają jak przedziałek z bielizny.

pozdrawiam i czekam na duuuuuużo lepszy następny.

[Michał Kurdyk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wystają.. przecież chaos.. moze "wiersz" ten to nie cudo.. ale nazwa naprowadza czytelnika ze nie będzie to łatwe czytanie ze nie wystarczy czasem ruszyć jedną częścią muzgownicy.. czasem trzeba ruszyć drugą częscią.. ja pisze tak ze często poukrywany został sens owego utworu...