Kosmologia

[dach]

 

Kosmologia

 

 

Jestem cząstką wieczności
prawą ręką piszę wiersze

a lewą rysuję sześciany
Jestem cząstką   
bałaganu na moim biurku
mojego miasta nocą bezsenności
senności jaskrawości 
spaghetti westernów
z muzyką Ennio Morricone 
chodzę po planie filmowym
jak Clint Eastwood strzelam do złych ludzi
pukam do obcych drzwi krzyczę kopnąłem 
leżącą na chodniku przed żabką pustą puszkę 
zamarłem i nasłuchuję 
cisza jest wielka o wiele większa
od The Rolling Stones
od dobrej i złej woli
za chwilę wydarzy się coś wielkiego
musi wydarzyć się coś wielkiego
w tak doskonałej ciszy 
rodzą się pierwsze gwiazdy
pająk tka swoją misterną pułapkę 

Jestem cząstką wszechświata
napoczęty w łonie wieczności
jeszcze dobrze nie otworzyłem oczu
zapamiętane strzępy snu układam w całość.

 

Staram się być kimś lepszym...

 

 

        Łódź, październik. 2021.

 

 

 

Edytowane 20 Kwietnia 2023 przez dach (wyświetl historię edycji)

[dach]

@Dag Tak tak tak. Egocentryzm - Egoizm - Egotyzm -- trzy fazy księżyca naszego ego. Każda z nich jest świadectwem naszej postawy względem siebie, jak drugiego człoweka. Wszystkie one - razem czy osobno jeżeli występują w naszym już dorosłym życiu, świadczą o zaburzeniu naszego ego. Dowartościowaniu ego kosztem najczęściej innego człowieka, jak też okoliczności. Z drugiej strony, każda z tych trzech faz - o ile równoważy się - jest w równowadze z poczuciem naszej wartości - jest życiodajna i potrzebna. Zresztą, 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ponadto,

 

automatycznie oddaje stan ego. Ego jest cząstką i niczym więcej. Ty, pomiędzy dwa palce chwycisz ziarna piasku, ja, pomiędzy dwa palce chwycę ziarna piasku - za każdym razem inaczej opadną tworząc na ziemi inny wzór. Tym wzorem jest czas, jak towarzyszące czynniki - przypadek, etc. To jest dynamika, ruch planet i wszystko to, co składa się na istnienie kosmosu. 

 

Jeżeli tego zabraknie -- zabraknie ludzkości. Zabraknie mnie. To jest moja wola, jak mądrość. Bez względu, jak rozumiemy bycie kimś lepszym. Najczęściej rozumiemy prawidłowo. Nie można się chować za sztuką - w tym przypadku poezją - należy wychodzić przed. Sporo przed nie obawiając się pośmiewiska i lekceważenia. Tylko tak. Opowiadam -poprzez poezję- swój sen, przeplatam z bezsennością, jak swoim ego - umiarkowanym. Bardzo trafny Twój komentarz. Bardzo mnie poruszył. Pozdr.

@Gosława czy wychodzi, nie wychodzi... należy się starać - zawsze i wszędzie. Pozdr i dziękuję. 

Edytowane 17 Października 2021 przez dach (wyświetl historię edycji)

[corival]

@dach Wiele mówiący jest Twój wiersz i skłania do refleksji, a to doskonale...

Tak, jesteśmy cząstką wszechświata, choć nie każdy (jak Twój peel), uswiadamia to sobie. Niektórych ten fakt zwyczajnie przeraża i wolą o tym niezaprzeczalnym fakcie nie myśleć.

W skali wszechświata jesteśmy jak ziarnko piasku, ale przecież zaistnieliśmy, mamy więc niepowtarzalną szansę. 

Choćby z tego powodu warto się postarać, szlifować otrzymane dary i dążyć do bycia lepszym...

Cisza sprzyja przemyśleniom, zrozumieniu i wyczuciu tej olbrzymiej przestrzeni, która nas otacza. 

Podoba mi się sposób w jaki przedstawiłeś tą tematykę.

Pozdrawiam :)

[dach]

@corival jak zwykle u Ciebie - energia i nektar. Nic, tylko czerpać i czerpać. Pozdrawiam Cię, Kwiatuszku.

[JWF]

Bardzo ładny wiersz.

Tylko brakuje "o" w Ennio Morricone.
Chyba, że tak się odmienia, nie znam się.

Ja chciałbym być lepszy. Czasem mam zrywy i jakiś czas się staram.


 

Edytowane 18 Października 2021 przez JWF (wyświetl historię edycji)

[dach]

@JWF słusznie. Literówka podkradła "o". Zawsze i w każdej syruacji należy starać się być kimś lepszym. Po prostu starać się. Pozdr. 

[dach]

@Michał_78 słusznie. Jak najbardziej. Bycie lepszym to przede wszystkim świadomym tego, co dzieje się dookoła. Ulepszanie siebie jest procesem. Dążenie do harmonii z naturą, ponad wszystkim. Pozdr o dziękuję.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... Bardzo ciekawy i gęsty w "ciężkie" obrazy wiersz, by na koniec dać to naj... ważniejsze.

Pozdrawiam.

 

 

Pięknie to ujęłaś, Corival... ja tam zawsze sobie tłumaczę, że cisza, tak naprawdę nigdy

nie jest 'cicha', a przestrzeń, jej ogromu, doświadczyłam na szlakach w Tatrach, stojąc np.

na Przełęczy Liliowej.. i zerkając na Świnicę, na którą miałam wejść. Weszłam,

nie tylko tam, ale wszystko z dozą rozsądku.

Edytowane 19 Października 2021 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[dach]

@Nata_Kruk dużo, wiele napisałeś. W istocie, są to "ciężkie obrazy". Bo i przecież poezja jest obrazem. Jestem Tobie wdzięczny za poświęcony czas. Poezja zawsze i wszędzie płynie z naszych,  co już wiadomo, trzewi. Staramy się nadać inny wymiar, w istocie oddajemy siebie. Byle tylko szczerze. Nic innego nie możemy ofiarować. Dziękuję i pozdr.