… bezbrzeżna otchłań melancholii… noc

[Arsis]

Wsłuchuję się w ostatni zakres radiowych fal… ― w zaszumione,  niewyraźne czyjeś słowa… 

 

Zamykam wilgotne oczy…

 

…

 

… gdzieś tam ―

zatopiona

w eterze

― obcość kosmosu…

 

Planety wirują w mroźnej otchłani…

 

… zderzające się galaktyki

tworzą eksplodujące,

fantasmagoryczne kwiaty…

 

Podziwiam rozkrzyczane

― drżącymi gwiazdami niebo…

 

Wiesz,

stąd

widać

 

― najlepiej…

 

… z opuszczonej przystani,

zamieszkałej jedynie

― przez zbłąkane dusze…

 

Wiatr targa

włosami,

połami płaszcza…

 

… szumią do snu jesienne liście…

 

Srebrzy się ―

perlisty

szmer

― strumienia…

 

Czy ―

jest

tu

― kto?

 

Czy ―

ktoś

― tu jest?

 

Nasłuchuję…

 

Otula mnie skrzydlaty cień…

… bezbrzeżna otchłań melancholii… noc…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2021-09-28)