Komża

[Nikodem Adamski]

Znów w Kościele

rodzinnym

nie kleryckim

wychodzę, by usługiwać

w kleryckiej komży

 

Celebruje klerycki proboszcz

podaje intencje

nie rozumiem ich treści

nielogiczne

nie rozumiem doktryny

nielogiczna

 

Improwizuję

upokarzam się

nigdy nie lubiłem śmiechu w kościele

dzisiaj zwłaszcza

 

Mam dość

odchodzę od ambony

przechodzę przez sam środek

nie klękam przy ołtarzu

nie robię ukłonu

patrzę tylko krótko

tęsknie

 

Nikt nie spodziewał się mojej reakcji

patrzą z dezaprobatą

chyba

boję się upewnić

 

Idę do zakrystii

ściągam komżę

odkładam na ławkę

miała być w domu

ważną pamiątką

już jej nie chcę

[A-typowa-b]

Rety mocny wiersz.

Wielu ludziom się nie chce, czasem nawet żyć. Jednak życie to wojna, niech moc będzie z Tobą człowiecze :P,

tego życzy wielofunkcyjna kobieta :). Przesyłam Tobie piosenkę, może znajdziesz coś wiej dla siebie. Lubię ją, a z autorem nie do końca się zgodzę ponieważ rozum też jest potrzebny :), to w nim się wszystko zaczyna nawet serce ;)

 

A serducho, ponieważ kobieta bardziej emocjonalną istotą jest, poruszył mnie Twój wiersz.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wersyfikacja chyba delikatnie do poprawy, ale jako całość, nie jest źle, wg mnie, tym bardziej, że temat

na czasie. Ostatnia najbardziej mi się podoba, choć zostaje żal, że peel.. już jej nie chce.

Pozdrawiam.

 

A-typowa... dobra wrzutka.!

Edytowane 28 Września 2021 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)