RSVP

[Lidia Maria Concertina]

Zawsze miałam zwyczaj kochać mężczyzn, którzy już nie żyją. 
Odklejam się niczym znaczek - na niewysłanym liście
Życie odwiedzam rzadko, ale osobiście. 

Bo wiem, że dobrze się miewa ... 

 

Desperacji nie kupię nawet, gdyby mi dała białego hipopotama.
Litości, podobnie, nie sprzedaję.

Ta stara oportunistka - z reguły kupczy się sama. 

 

Każdy może mieć wizje i zaczytywać się w potęgach! 

...  wszelakich podświadomości. 
Mi kilka razy życie się nie zdarzyło

I nie chcę tego powtarzać.

Przyjęło do wiadomości. 

 

Podróże - tylko koleją.
Jestem lokomotywą, która jak ciepłe tofi - z reguły ciągnie się sama
Odczepiam wszelkie wagony
Tak! Poza boczny tor. 

"Układasz sobie życie, dziecko?" - dzwoni wieczorem mama. 

 

A w nocy nie uciekam.

Przed reflektorem kosmosu
Ani przed brudnym sumieniem
Po prostu śpię.

Rano pranie. 

Nieszczęsnego losu. 

 

Nigdy nic nie wygrałam! 
Bo nie wiem, czy istnieje jakiś Bóg, ale na pewno jest człowiek.
" Dobranoc" - mówię grzecznie. 

I łajdak ... nie odpowie! 

 

 

[corival]

@Lidia Maria Concertina Nie wiem, czy nieszczęsny los jest takim z wyboru, czy z rozpędu, ale opisujesz go interesująco. Niektóre przypadki są mi zrozumiałe, inne prawie.

Świetnie opisałaś w tym konkretnym wierszu życie kobiety po takich, czy innych doświadczeniach. Pozdrawiam :)

 

[A-typowa-b]

@Lidia Maria Concertina Ponieważ dla łajdaka to taka zabawna gra :P

Pozdrawiam i Ciebie i łajdaka :)