szkicuję miłość

[ais]

 

 

siedzimy pod dębem

którego rozłożysta korona niczym szmaragdowe

niebo nęci nasze pragnienia

cicho płoniemy

zamknięci w swoich dłoniach

zostawiasz ślady dermatoglifów a ja wciąż

nieprzytomnie zasmakowana

odczuwam niedosyt

 

nie mam złudzeń

kiedy przechodzimy ludzkie pojęcie

nie mogąc się sobie oprzeć

wstajemy idąc razem

w przeciwległych kierunkach biegunów

 

odgradzamy się od reszty świata

żeby powrócić w obiegu materii

karmisz mnie martwymi słowami

dlatego jestem oniemiała

 

przeszliśmy tysiące dni i nocy

wsłuchani w rytm rozwianych łąk

co wieczór leżąc na ubarwionej ziemi

słyszeliśmy tętent zielonego skoczka

 

śnimy się

w twoim chodzę do tyłu całując cię nieskończenie

w moim głaszczesz mnie chmurami

które wzbierają nieodwracalnie ciepłymi kroplami życia

 

wilgotny sierpień powoli zabiera nam światło

dając w zamian delikatnie migoczący zmierzch

 

im bliżej września tym czerń intensywniej

wsiąka w transparentne dusze poprzez źrenice

nienasycenie rodzi się w ciemnościach

 

a ty ciągle nie mieścisz mi się w głowie

 

 

___________

20.08. obchodzimy Dzień wyznawania Miłości (w sumie, to każdy dzień po to jest)

Edytowane 6 Lutego 2023 przez ais (wyświetl historię edycji)

[ais]

@Sylwester_Lasota @iwonaroma @Moondog

 

Dziękuję Wam bardzo :)))

[jazzkółka]

@ais Świetnie!!