Listy z czkawką-"Akurat"

[Anna Romanek]

Bo się, panie nikt nawet zdziwić nie mógł, że po takim urazie, szoku, tak do „niskiego chlewika”, jakim jest ziemia chciał się wtłoczyć.Bo jak byś pan sam te rzeczy przeżył, to byś się pan utopić poszedł bez namyślania. W pięć sekund, a on to mógł też zrobić, jeno mu sił już brakło, bo już po takich stresach to był jak cień anioła śmierci, bo stróż to go już dawno odstąpił, bo kto by się szwędał za takim nieszczęśliwcem, panie, co to mu już nawet jego własny anioł stróż nic pomóc nie może? Jeno śmierć, ale i ta się oddaliła, boć to takich, co zdrowiem tryskają powalić nie zdoła, bo zdrów był, jeno słaby, a do grobu wepchnąć się sam to nie miał siły, to dała spokój człowiekowi. Nie wieczny, ma się rozumieć, po to jeszcze zawróci, jak będzie szansa, ale i śmierć nie jest głupia i nie będzie czasu tracić na takiego, co jemu z portek strach wyłazi, ale ręki mocnej nie ma, żeby się na tamten świat sam przenieść. Poszła tam, gdzie pewne, panie. Ciach i ma, a tu by się nastać musiała, naprosić, naczekać, podkarmić, coby mu sił przybyło i wtedy ciosem powalić. Ale tyle, panie, zachodu? Poszła i już. On nawet, ciemniak, nie wie, że samej śmierci życie zawdzięcza. Modlił się o to, żeby ktoś mu zesłał pomoc z nieba, a tu z dołu przyszła. A to ci checa, nie? Mnie to się on jeszcze wcale nie podoba, bo niby sił nieco nabiera, a ona ciągle za zakrętem stoi i tylko na to czeka. Wezmę go na stronę chyba i porozmawiamy sobie, ale wiesz pan, czy on mi uwierzy? Jak ja się wieszać chciałem w stodole rok temu. I żyję. To myślisz pan, że on w to wierzyć będzie jakie mu niebezpieczeństwo grozi? Nie, no to już kreskę tylko na nim położyć można. Ludziska myślą, że mu lepiej, a ja wiem, że odwrotnie. Bo też sił nabiera, a w środku robak siedzi jak słoń wielki. I żeby tego robaka powalić, to najpierw trzeba walkę stoczyć. I o tym on wie, panie, jak dwa razy dwa jest cztery, ale może się ulęknie. I tego się boję. Zobaczysz pan, że któregoś dnia już się da uwieść tej zdradliwej wrednicy i pójdzie za nią. A ja na to pozwolić nie mogę, przecie to dobry chłop. Od kajtka się znamy. Jak dwie strony tej samej monety, tak my byli kiedyś, to i teraz go muszę wyszarpnąć tej śmierci. Bo myślisz pan, że chłop to wszystkiemu da radę, bo twardy, jak kamień? A to się pan mylisz. Proste ludzie to jak chrząszcze. Grzbiet twardy, jak ktoś popatrzy, ale spróbuj takiego na grzbiet przewrócić, to wiesz pan. Po nim. Chłop ma duszę i serce. I to jakie czasem! Nikt tego nie rozumie. W miastach , to tylko myślą, że chłop to tylko z siekierą po wsi lata i po remizach pije. I stodoły potem podpala, po pijaku. A ja ci mówię, panku, że takich jak wy, miastowych, to nieraz bym na ten księżyc wysłał. A skąd się panie biorą te wszystkie mordy, co już w telewizji nawet na wsiach nikt nie chce oglądać, bo już tak im zbrzydły. W kółko to samo. Ze wsi może? Toć to diabeł grasuje wszędzie, panie, a ostatnio to mu się znacznie lepiej w miastach powodzi. Bo diabeł to panie też lubi ruch koło siebie. Na wsi to już za nudno mu się zrobiło. To teraz tabunami po miastach diabelskie hordy grasują i w telewizji nawet występują. Żeby nie wymieniać nazwisk, panie...Tfu i do czego namawiają . Te młode narybki, co jak muszki zielone jeszcze są. I patrz pan, co z nimi robią. Jak w szkole już diabeł miejski za rączkę ich bierze, bo rodzice, to dziś, panie, mu pomagają , to potem w nich siedzi jak dąb rozrośnięty. Jak orzeł wielki, co to skrzydłami zamiast w ojczyste dzwony walić, to tylko w ból wali, panie. Tych, co jeszcze się tym światem przejmują, jak ja. I wiesz pan co. On to już czuje, że się kończy jego panowanie. Bo się ludzie wszystkim nudzą. I nawet jego wybrykami. I choćby na głowie stawał, to już te anioły skrzydła maszczą, bo ich się zmiana szykuje. I wiesz pan co, ja w to wierzę. Zobacz pan co się dzieje. Pamiętasz pan tego Kowalsiego spod ciemnej gwiazdy typa? A, tyś nie stąd, to go nie znałeś, ale ja tak. Toć to diabeł wcielony był i zobaczyć go na drodze, toś się panie jak od uroku musiał żegnać. Teraz? Nie poznasz pan człowieka! Założył szklarnię, dzieciaki do kościoła prowadza. Ludziom za darmo daje, czasem, no, nie żeby tak cały czas, ale biednemu to i da. Chłop jak się patrzy. I tylko stoi czasem i w niebo patrzy i się głupio uśmiecha. Co on tam widzi, to nie wiem, ale jak go zapytasz, to tak gada: „Sam pan kiedyś zobaczysz”. Patrzę, ale jeno chmury widzę, albo niebo niebieskie. A Jacek od Mikuły? Na niego to już wszyscy „Nicpoń” wołali i sam już się do tego tak przyzwyczaił, że nawet na swoje własne imię nie reagował, jeno na to. Teraz, to w mieście co prawda siedzi, ale z teczką w ręku chodzi, a zarabia, panie, że starym Mikułom to się lepiej niż wszystkim powodzi, bo on im śle. Dobry chłopak się zrobił. Widzisz pan, diabeł wcale nie taki mocny, jak go kto chce za siedem gór przepędzić to i go przepędzi. I się boi wrócić, bo już jak rogi postradał, to i o ogon się boi. No i właśnie ten mój Heniek, to to samo przeżył. Diabeł z nim tańcował wesoło, aż kurzyło, a potem się Heniek obejrzał za siebie i widzi-pusto. Ludzi nie widzi, jeno diabła do towarzystwa. To jak się za bary wzięli, on, ma się rozumieć z tym diabłem, co go już koło siebie widzieć nie chciał, bo mu się oczy otworzyły i wstecz popatrzyły. Co zobaczył, panie? Siebie, jak w lusterku, i tak się przeraził, że widzisz pan, jak po tej walce wygląda. Diabłu w oczy zajrzeć w walce, co ze śmiercią w zmowie jest, to panie, nie każdy by dał radę, i dlatego ja go muszę jak ten kij starczy podpierać, bo dusza jego już wisi prawie u stóp, ale jej zdeptać nie dam! Od czego panie przyjaciel jest? Żeby ratować człowieka w biedzie. Wszyscy to wiedzą. Ale kto dziś ma przyjaciół, panie? Tylko myśli, że ma, a jak mu kamień na głowę zleci, to się gdzieś rozpływają . Do innej sadzawki się przenoszą, gdzie diabeł świeci latarką. Gdzie monety błyskają, panie. Ale jak pan widzisz, to się skończy i już się zaczyna kończyć. Nie wierzysz pan? A patrz pan na mnie. W kasynie cały dobytek przegrałem, żona mnie opuściła, dzieciaki. A teraz to mi się ludzie z daleka kłaniają. A jak! Bom gospodarz jak się patrzy. I rodzina wróciła. Bo ja to się, jak on teraz, z tym diabłem ścierałem, oko w oko. To kto jak kto, ale ja go już z tego wyciągnę. I tylko to trochę potrwa, bo diabeł, jak wiesz pan, nie taki cherlak i kły ma wielkie. Ale, co tam, już wiem jak go podejść. I właśnie dlatego ci to wszystko mówię, żebyś sobie nie myślał, że ze mnie taki głupek, że diabła w tobie nie poznaję Zabieraj się stąd! Jazda! A jak nie, to cię tak psami poszczuję, że już tu wiecej nawet myślą nie będziesz chciał wrócić. Bo my tu wszystkie psy święconą wodą pokropilim, żeby ci się lepiej „kłaniały”. A twój ogon to jako kropidło w kościele służyć będzie, jak tylko cię złapią! Żebyś nigdy nie zapomniał tego miejsca. A złapią, kochaniutki, złapią, bośma im takie opowieści o twoich smakowitych kościach i delikatnym mięsku naopowiadali, że już im ślina tak leci, że już w niej gęsi z kaczkami pływają, bo się sadzawka z niej wielka zrobiła. Won! Akurat źle trafiłeś, ha, ha, ha, ha......

[asher]

No, będzie z tego całość. Tylko trzeba będzie jakieś międzymyki wprowadzić, bo cięgiem zanudzi... :)

[Anna Romanek]

Miał być międzymyk, ale to musiało nastąpić po poprzednim. Obiecuję już następnym razem.
Pozdr./Ania

[Barbara_Pięta]

he he he, Ty to masz fajniste pióro dziewczyno, uśmiałam się, jak zwykle zresztą :-))).
I pomysły super! Pozdrówka ślę :-)

[Anna Romanek]

Dzięki, ale muszę zrobić międzymyk, jak to "naukowo" nazwał Asher. Myślałam już o tym przedtem, ale "Zaplanowany"-jakoś nie bardzo zaciekawiło, dlatego dam coś innego. Tyle, że nie będzie może śmieszne.
Pozdr./Ania

[Jay Jay Kapuściński]

śmieszne, ciekawe
+komentarz Ashera
pozdr./Jay

[Leszek_Dentman]

Czekulada i mniód- jak śpiewali Szczepcio i Tońcio.
Nie myślałaś przypadkiem o stworzeniu kabaretu?