To, co dobre

[Pradzi]

Godzina za godziną

Rozkmina za rozkminą

Znów z plątaniną odczuć w bezwzględny mrok

Choć rzeczy coraz więcej

Czas leci coraz prędzej

Tak ku udręce duszy; kolejny rok...

Zaszyć się w jakiejś kniei...

Tak jak już nie ma Lei

Próżno nadziei szukać we mnie; no, szok!

Choć ostatnia umiera

Niech weźmie ją cholera

Będzie afera, gdy poczynię ten krok

 

Lecz to już nie mój problem

Żyć wolę tym, co dobre

Dosyć koszmarów mam, na jawie też, bez krzty przesady

Co tutaj się odwala!?

Nic z tego mnie nie jara

Co mi zostało...? No, co...?

 

 

 

I znowu głupie żarty

I same zgrane karty

Złośliwość martwych rzeczy; simply the best

Człowieku, zapamiętaj

Że życie to nie hentai

Lecz droga kręta, choć czasem piękne jest

Dość już tych ekscytacji

Coraz mniej motywacji

Zbyt wiele racji; to jest mój manifest

Nikt lubić mnie nie musi

Wszak lepiej jest odkrztusić

Ach, jakże kusi ten jeden drobny gest...

 

Lecz nawet licząc drobne

Liczy się to, co dobre

Wybaczcie, wszyscy, albo nie; jak sobie sami chcecie

Gdy nagle mnie tu zbraknie

I gdzieś tam ktoś przytaknie

Gra się nie kończy, lecz potrzebny reset; sami wiecie...

Godzina za godziną

Rozkmina za rozkminą

Co mi zostało...?

Może nie w Bieszczady, lecz na pewno coś w tym stylu...