Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Słodko zakwitła
kroplą rosy o poranku
przytulił usta zauroczone
i powiedział:
na zawsze

do kolejnej
świeżej rosy

płatek po płatku
odpadł
zwiędła śniąc
o wschodzie słońca

Opublikowano

dasia może pisz troszkę rozbudowane te teksty są lekko zdawkowe ....no i śliczne jak wcześniej i może oddziel- po pranku -od reszty ??szybki tekścik trochę więcej tajemnicy i niejednoznaczności>>>>>???pozdrawiam ciepło cieszę sie ze piszesz /pozdrow.

Opublikowano

"płatek po płatku
odpadł
zwiędła śniąc
o wschodzie słońca " - a może śniła o czym innym? Z czego to wynika?
Mnie ten wierszyk nie przekonuje. Niewiele wysiłku autorka włożyła w tekst.
W tym stanie jest banalny. To oczywiście moje zdanie. Pzdr. NN

Opublikowano

dla mnie wiersz nie jest banalny, choć zawiera dosyć banalną metaforę, obraz jakim są krople rosy o poranku, ale użyte są tak świadomie i ładnie skomponowane, że mimo wszystko się bronią i banałem nie są, podoba mi się, że widzę w nim troche siebie, pozdrawiam

Opublikowano

Drogi Damianie ten wiersz dedykuję właśnie Tobie i z myślą o Tobie skończyłam go właśnie tak. Pozdrawiam, baw się z głową na karku - niekoniecznie w obłokach.
Co do rozrzucenia wersów wygląda nieźle. Ukłony dla Alter Net
Kropla rosy "śni o wschodzie słońca", bo o poranku ktoś ją pokochał i obiecał być z nią na zawsze; więc o czym ma marzyć, jeśli nie o wschodzie? to logiczne. Jak NN, wyjaśniłam?
Ogromnie dziękuję za wszystkie uwagi, choć ja sądzę, że mimo wszystko wiersz "płynie".
Pa, ciepłe pozdrowienia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...