Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zbyt silna nie jestem
ale potrafię utrzymać w swojej dłoni twoją rzęsę
i wspomnienie skroni
i gdy ud brakuje aby schronić twoją nagość
przed mym wstydem
moją bladość
naga idę
i przynosze nam wino.
Noc jak szampan sie chłodzi!
Jesteś głębiej niż myślisz
a noc za toba wchodzi....

Opublikowano

Witam... Uważam, że wiersz początkowo jest chaotyczny jednak po krótkich przemysleniach mozna interpretować jego treść w różnoraki sposób... Podoba mi się ta elastyczność. POczątkowo myślałem, że jednak jest to wiersz związany z seksem. Myliłem się. Teraz, po krótkich przemysleniach dochodzę do wniosku, że tak nie jest. Ma on ukrytą w słowach jakiś "akcent", to "coś" dzięki czemu moge go porównywać z wieloma "kierunkami" życia codziennego...
Ogólnie podoba mi się... Daje do myślenia...
Pozdrawiam
Plauciusz [email protected]

..................
ta opinia nie jest moja tzn Natalii tylko kogoś kto niechcący zalogował się jako ja... no ale to skutki pierwszych kroczków nowego forum :) pozdrawiam
[sub]Tekst był edytowany przez natalia dnia 15-09-2003 11:31.[/sub]

Opublikowano

..hmm....chyba zadna Kobieta nie jest zbyt silna..
..chociaz...hmm... w kazdym razie za taka slaba chcialaby pewnie uchodzic..:)..
...wiersz..hmm.. niezly ..
..qrcze ..tylko co ja poczulam?.. po raz pierwszy chyba nie potrafie skomentowac wiersza..:(..bede tu wracala go czytac ..
..moze kiedys mi sie uda...
..pozdrawiam..:)..

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Proszę przeczytać to kilka razy i zauważyć jak ten wers fatalnie werbluje w ustach. Schodzi Pani z "rrrrrrrrrr" na krótkie "sss" i dodaje twarde "T". Często spotykany błąd. Ba! Więcej - proszę sobie wyobrazić aktora, próbującego to powiedzieć *ładnie*...

Poza tym, co mógłbym powiedzieć? Przede wszystkim temat. Lepiej pisać 5 wierszy w ciągu roku, a w miarę oryginalnych, ciekawych, aniżeli klepać bezsensowanie w klawiaturę (patrz oyey). No cóż, na pewno chciała Pani wyrazić tym wierszem stan, w którym znalazła się. Ale to nie wszystko. Sam stan - refleksje nad spadającym "promieniem gniewu po ścianie". Trzeba coś więcej, czegoś przemyślanego... coś takiego, co napisałbym sprayem na murze i nie wstydziłbym się podpisać cytat Pani godłem. Ale co to ma być za cytat? Że cierpię? Że pragnę? Że żyję? Że zostałem wystruganym na człowieka? Że kochałem, ale już nie?
etc. Sama Pani widzi!:)

Kłaniam się.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Alicja_Wysocka Jest taki wiersz Alicjo, Danuty Wawiłow "Kałużyści" I chociaż to dla dzieci, podejrzewam, że możesz znać. Tak myślę, bo po Twoim wierszu nie da się nawet inaczej myśleć ;) Też kiedyś kałużystą byłem i to zatwardziałym, bo do dziś pamiętam jaki łomot ścierą dostałem za zrobienie "orła" w błocie, dla koleżanki z przedszkola. Kałuża niestety już trochę wyschła, ale JAKIE niebo w jej oczach byłooo też pamiętam do dziś ;) Pozdrawiam. Już od rana na podwórzu wśród patyków i wśród liści przycupnęli nad kałużą pracowici kałużyści. Wygrzebują brud z kałuży, niech kałuża będzie czysta ! Pełne ręce ma roboty każdy dobry kałużysta ! Rękawiczką i chusteczką dwóch błocistów chodnik czyści. Obrzucają się szyszkami bardzo dzielni szyszkowiści. Dwie kocistki pod ławeczką cukierkami karmią kota... Świątek, piątek czy niedziela na podwórku wre robota !
    • @Alicja_Wysocka tak  :)   Moje opowiadania mają to do siebie, że szybko się kończą. Myślę, że to głównie przez nieufność do zakończeń z puentą i duszę miniaturzysty :^⁠)   Dziękuję za czytanie!  
    • @MIROSŁAW C. Witam na starociach i dziękuję za odwiedziny :)
    • Nasz dom był po prostu ruiną. Ale nie taką, której gruzy porasta roślinność i która niesie jeszcze echo dostojeństwa. Nie, to była ruina nie dająca się zdmuchnąć, ruina, której żadna cegła nawet nie skruszała. Stała w pobliżu bagna, rzeki i łąki — gdzie niebo tak zwalało się człowiekowi na głowę, że musiał je podtrzymywać. A jak się wówczas prężyły muskuły, jak łzy kapały z oczu! Kiedy niebo nareszcie odpoczęło, człowiek kładł się na trawę i raz jeszcze płakał ze śmiechu.    Pewnego dnia zapomniałem, że chcę iść na łąkę. Zupełnie wyleciało mi to z głowy.                                               * * *        — Wyrósł jak na drożdżach.      — Imponujące.     — Kiedy tak wyrósł?    — Musiało to być przedwczoraj?     Obszedłem dom dokoła i raz jeszcze spojrzałem na jegomościa w kraciastej kamizelce i okularach na bulwiastym nosie.    — Nie, nie przedwczoraj — rzekłem. — Przed godziną ten dom był ru... Był, cóż, zwyczajnych rozmiarów.    — Nie może być!    — Kim pan jest, jeśli mogę wiedzieć...?    — Architektem.    — Ach.    — Pańska mamusia jest w domu. — Poklepał mnie po plecach i lekko pchnął ku drzwiom.    Wnętrze domu również było odmienione.  Wszędzie walały się — rzecz jasna — śmieci, ale spomiędzy tych smrodliwych stert wystawał gdzie niegdzie rożek aksamitnej sofy albo odbijała światło srebrna papierośnica.    Matka leżała na szezlongu przy szafie grającej, wyciągnięta jak rzęsa. Na jej wychudłej twarzy majaczył uśmiech.    — A kiedy to mamusia się tak urządziła?    Otworzyła oczy tak nagle, że aż się wystraszyłem.    — O! jesteś. Każ Eulali przynieść mi kawę.    — Zatrudnia mamusia służbę...?    Łypnęła na mnie, podniosła się i zniknęła w progu. Delikatnie wziąłem w palce dwa eklerki z tacy przy szezlongu i wróciłem na zewnątrz.    Architekt nie stał już przed domem, zapatrzony w któreś z okien; teraz mierzył cyrklem okrągłe zielone kamyki w dolnej części fasady. Na mój widok okręcił cyrkiel i schował go do kieszonki kamizelki.     Poczęstowałem go eklerkiem.    — Co powiedziała? — zagaił, puszczając mi oko.    Zacytowałem matkę słowo w słowo.   — No tak — pokiwał głową architekt. — Wyśmienite są te eklerki. Gdzie takie robią? — zastanawiał się z cyrklem w ręku.                
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...