-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 20 364
@Berenika97 - dzięki -
2
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 58 odpowiedzi
- 1 257 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 766 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 574 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 457 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 655 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez Poet Ka · Opublikowano
@Berenika97 serdecznie dziękujęZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez Poet Ka · Opublikowano
@Berenika97 dziękujęZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@Nata_Kruk @Leszek Piotr Laskowski @APM @iwonaroma @Radosław @Annna2 @Wiechu J. K. @Berenika97 @Łukasz Jurczyk dziękuję -
Przez Charismafilos · Opublikowano
@hollow manbracie! Spokojnej nocy!Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
Przez hollow man · Opublikowano
budziłem się w nocy jakże znana ciemność wyraźnie pulsowała oślepiając czernią aż wykipiały słowa o zapachu fermentu -
Przez Arsis · Opublikowano
Uwaga! Uwaga! Ewakuacja! - Chrapliwy głos zanika to znowu moduluje dziwnie w trzeszczących megafonach… Na słupach drewnianych, betonowych… Przekrzywionych od wiatru, obłoconych… Wiesz, idę przez wysokie trawy. Ja. Albo może moje dawne wcielenie. Moje dawne Ja. Moje… Przez trawy wilgotne. Przez jakieś krzaki. Zapętlone. Spętlone. Poplątane… Pełznie po mokrej ziemi, gliniastej, nagie ciało. Wije się w sobie… Ja? Czy ono? Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Spójrz. Pognieciona kartka na stole. Rozlana plama. Atramentu… Wiatr zagłusza bicie serca. A za oknem… Za oknem noc okropna kłębi się i pulsuje mnogością świateł. Dalekich. Zimnych drżących rubieży… Jestem tutaj? Czy tam? Ja? Czy ono? Wchodzę po spirali schodów. Gdzieś wysoko. W jakimś miejscu. W jakiejś nieznanej mi egzystencji przeszłego czasu... Uwaga! Uwaga! - Wciąż ten sam głos. Wciąż to nieustanne trzeszczenie w moim mózgu… Piskliwy szum rozsadza nabrzmiewające żyły. Pulsujące boleśnie skronie... Wielomilimetrowe struktury tuż przed moimi oczami. Ziarniste. Powiększone w zimnym oku mikroskopu. Spuchnięte jak w chłoniaku twarde węzły. Zaciskam je powiekami. Lecz, kiedy otwieram… Wysypują się zdradliwie, jak lśniące koraliki. Ze szmerem: na blacie stołu. Łzawe perły. Błyszczące. Na drewnianej podłodze ułożonej w jodłę. Wytartej. Przetartej obcasami przechadzającej się w tę i z powrotem pradawnej, zamyślonej śmierci. Mnożą się jak w kalejdoskopie. Te zwidy nowotworowe Płyną. Donikąd płyną. W szumie i pisku gorączki. Wiesz, umierałem tu wiele razy. I jakoś dziwnie umieram raz jeszcze... To mnie prześwietla. Spójrz! Moja twarz okrojona półcieniem. Straszliwy blask i straszliwa ciemność. Idą we dwoje, trzymając się w objęciach. Kontrast: chiaroscuro. Twarz spalona słońcem. Ida przez wiry w strumieniach powietrza przecinających niebo. I nikną. W milczeniu nikną. I płoną w straszliwej pożodze ciszy. Nie słychać ich. Nie słychać tej rozpędzonej menażerii. Tej skondensowanej siły, ostrej niczym brzytwa. Dlaczego odwracasz głowę? Twoje milczenie. .. Albowiem twoje milczenie… Więc w tym milczeniu przedzieram się. Przez krzaki. Gałęzie kolczaste. Przez korzenie… Sam. I sam jeden. Bez ciebie. Wiesz, tutaj jest tego najwięcej. Cząsteczek mżących w oddali. I na każdym liściu, gałązce, łodydze… Widzę je. I widzę coraz przejrzyściej. Dłonie zanurzam w tych srebrzystych błyskach nieuniknionej, bolesnej śmierci. Kiedy wnikam. Kiedy… Idę… Spójrz! Twarze. Twarze. Zrakowaciałe oblicza. I te twarze uczniów, nauczycieli. Te twarze niczyje… Prześwietlone. Napromieniowane. Spalone słońcem… Szkolne ławki. Klasa. Bo to jest klasa. Chyba… Na ścianach portrety poetów, malarzy… Na ścianach towarzysze. Spoglądają ze zdjęć te obojętne oblicza. W drewnianych ramach. W metalowych. Słońce lśni na wypolerowanych szybach, Te twarze na wprost. Te twarze w kolorze sepii. Szare. Ziemiste. Te twarze… Całe archiwum twarzy. Umarłych. Wtedy szły zimne obłoki. Pomiędzy nimi słońce. Teraz jest wiatr. Ten wiatr, który wieje z przeszłości. I idzie całą nawałą. Szumią. Szemrzą czułe membrany liczników Geigera… Gdzie ty jesteś? Rury ciągną się kilometrami. Donikąd. Idą stąd, dotąd, aż do tamtąd. I dalej. W przestwór nicości. W cienistość przemijania. Skorodowane naczynia. Przedmioty. Stoły. Kuchenne blaty pokryte kurzem. Weź mnie za rękę. Ja biorę, lecz kiedy zaciskam palce, wyczuwam jedynie próżnię. Jesteś tu jeszcze?\ Nie? Więc do kogo to mówię? Do samego siebie. Błotnista droga. Gliniasta. Liście. Łodygi krzaków zakrzepłe w błocie. Spowite blado w całunie niemrawego słońca, które spoza chmur, z mlecznej powłoki ciężkiego nieba... … spogląda, gdzieś w niedosycie czyichś wspomnień. Znowu tu jestem. Po raz wtóry. Przybyłem znikąd. I na powrót idę. Donikąd, I dalej. I jeszcze... W bezruch zagadkowych miraży. Na skraj ciszy… (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-08)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się