Oblodzony Płaskowyż

[Dekaos Dondi]

 

srebrzysta poświata

uchyla drzwi do szarego świata

blisko przepaści idzie człowiek

ominął wiele drogowskazów

by nie zgubić drogi

podeszwy kołyszą wędrowcem

tracą przyczepność

gwiazdki śniegu siadają na oczach

on na nicości

 

chwytają go białe skrzydła

podąża dalej wlokąc ciężar za sobą

upada znowu

wisi na rękach

w prześwicie przeznaczenia

dłonie spychają ciało

na dno przepaści

gdzie pośród stosu zwłok

leży kolejne ciało anioła

kikuty skrzydeł chłoną obraz

strony księżyca

 

 

 

[puszczyk]

Czytałem zdecydowanie lepsze, Twoje wiersze.

Tylko zanucić "Cień wielkiej góry".

[Dekaos Dondi]

@puszczyk

Puszczyku↔Dzięki:)↔Z długością cieni, to różnie. Nie wszystko zależy  jeno od wielkości góry.

Jeszcze ważne, jaki ma układ ze Słońcem. Czy lśni wysoko, czy nisko→za:))↔Pozdrawiam:)

 

@Gosława

Gosława↔Dzięki:)↔Mnie czasami się nie podobają własne teksty, bom roztropny nieraz.

Nie chce spocząć na laurach lub choćby, liściu bobkowatym:))

Też Pozdrawiam, jakom żyw jeszcze :))