Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Kto siedzi przy borze, tego głód nie zmorze.

Mówili pradziady, co przy lesie trwają.


 

Gąszcz tętni życiem, syci barw pragnienie,

poi łzą spragnionych, poszukać wystarczy

komu potrzeba, darzy pożywieniem:

napełnić kosze, naczynia i garnki.

 

Krople malin sycą wonią tak słoneczną

obronny krzew chłoszcze i broni dostępu.

Oddając dzieci, nie obdziela zemstą ,

zdrowiem obdarza wszystkich bez wyjątku.

 

Siostry ma liczne, inny jest aromat,

serce podobne, walczą kiedy trzeba,

czarny ma owoc jeżyna krzewiasta,

chętnie pomaga, gdy leków potrzeba.

 

Barwą krwistą tętniąca w gęściutkim poszyciu,

krąg zapachu wokół mateczki truskawek.

poszukać wystarczy poziomki pełnej życia,

Duch olbrzymi w niej, silny i bogaty nawet.

 

Borówek liczna rodzina, dobrze rozrośnięta,

na suchym rośnie i na bagnie wzrasta.

Trzy siostry, różna reputacja osiągnięta,

od ideału, aż po złe notacje.

 

Czernica wyostrza wzrok w ciemności, 

karmi głodnych, przypadłości leczy.

Inny charakter, bez żadnej zazdrości

borówka brusznica od rodziców jednych.

 

Powierzchowność miła i skórka czerwona

kusi, mami, w ustach przedsmak nieba...

i wstrząs. Cierpki, kwaśny smak - skrzywiona.

Odstrasza skutecznie, więcej nie potrzeba. 

 

Trzecia siostra bagienna, płodnością zachwyca

miano obrażana niesłusznie wnet traci:

łochynia, albo zwana także pijanica.

Ciężki nosiła zarzut - trucicielka mąci. 

 

Nie za swoje winy cierpienia znosiła.

Winowajca odkryty z imienia jest znany.

Przy błotnistych zbiorach jego pyłków siła,

snuje się wokół owoców zbieranych.


 

I to koniec wiersza, choć nie finał jeszcze 

owocowej rozprawy o leśnych pożytkach. 

Edytowane przez corival (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@corival  Najsłodsze poziomki i maliny pachnące

                    w których czerwieni mieni się słońce :)

Pozdrawiam :)

Gość Franek K
Opublikowano

Bardzo apetyczny i plastyczny opis. Gdyby było całkiem rytmicznie, to by była miód-malina :)

Ale jest nieźle.

 

Pozdrawiam. F.K.

Opublikowano

@Vanilla @Vanilla O tak, widoki są śliczne. Pozdrawiam Vanillo :)

@Waldemar_Talar_Talar To prawda, jest bogata w smaki i zapachy. Dziękuję za odwiedziny Waldemarze. Pozdrawiam :)

@Franek K Maliny z miodem... ach, nazbyt słodko, nawet dla mnie ;) Dziękuję za pochwałę (taką mimo wszysto), pozdrawiam :)

@huzarc Większość życia naszych dalekich i bliższych przodków opierała się o las. Zapewne stąd ta ważność lasów. Dziękuję za czytanie. Pozdrawiam :)

@Sennek Dziękuję Sennek. Pozdrawiam :)

@Antoni Gorzeliński Miło mi, ze się spodobał. Pozdrawiam :)

 

Opublikowano

@Dag Dziękuję Dag, to bardzo wysoka ocena. Tak sobie myślę, że przyjmę ją z uśmiechem. Wciąż się uczę czytając Wasze teksty, zwłaszcza tych już zaawansowanych w poetyckich bojach (tutaj mam na myśli m.in. Ciebie). Jesteście dla mnie niedoścignionym wzorem :) Odnoszę też wrażenie, że najlepiej wychodzą mi wiersze o tematyce naturalistycznej. Twoje wypowiedzi jedynie podkreślają moje podejrzenia. Dziękuję za to :) Dziękuję również za czytanie. Pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Charismafilos Dzięki, wzajemnie pozdrawiam. :)
    • @Charismafilos   Dziękuję! Wolę dłuższe utwory :)  Pozdrawiam.  @Jacek_Suchowicz @Wiechu J. K.    Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • Ezra gza jada, jada jazgarze
    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle poruszające połączenie surowej terminologii medycznej z kruchą intymnością. Odchodzisz od tradycyjnych, „gorących” metafor miłości na rzecz obrazu miłości jako interwencji ratunkowej, która przywraca człowieka do życia z egzystencjalnego wychłodzenia.   Rzeczywistość jest wroga, zimna i odarta z emocji. Samotność jest tu fizycznym zimnem, które sprawia, że dusza „przecieka przez palce”. Dzień jako "przemoczony mundur" - codzienność jest ciężarem, walką, z której wraca się przemokniętym i wyczerpanym.   Miłość to coś, co pozwala mechanizmom życiowym znowu działać. "Termofor dla duszy" - podmiot mówi - „nie chciałem być niczym więcej” – to rezygnacja z "siebie" na rzecz czystej użyteczności dla drugiego człowieka. Słowa kochanej osoby nie mają „brzmieć ładnie”. Mają ratować życie, przywracać krążenie, być jak defibrylator dla „ciszy, która dostała rozrusznik”. Wiersz dotyka współczesnego aspektu - relacji budowanej na odległość - „obecność – nawet przesyłana światłem ekranu – przywraca krążenie - prawdziwa bliskość nie potrzebuje fizycznego dotyku, by zacząć leczyć. W wierszu miłość jest odruchem bezwarunkowym - czymś tak naturalnym i koniecznym jak oddech czy bicie serca, dlatego podmiot liryczny boi się „nazw”, bo one „obniżają temperaturę”. Definiowanie uczuć często je spłyca lub szufladkuje. Zakończenie wiersza to triumf życia nad marznięciem. „Karta wypisu ze świata mrozu” oznacza, że proces leczenia dobiegł końca. Spotkanie z drugą osobą nie jest już „interwencją” w stanie ostrym, ale powrotem do normalności. „Tętno miarowe” - to najpiękniejsza deklaracja miłosna w tym klinicznym świecie - oznacza spokój, bezpieczeństwo i pewność, że organizm (i dusza) znowu chce żyć.   Bardzo piękny tekst o pięknej miłości.         
    • big mountain creek to już równina nic się tam nie dzieje i nic nie zaczyna co to spokój się uczy wielka dziedzina Allah też już zęby połamał     (big mountain creek to góra stresu)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...