Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ktoś mnie pokochał; świat nagle zawirował, lecz
I w tym przypadku odwzajemnienia brak
Ironia losu, co znów okazał się być okrutnym tak
   Jak tu, człowieku, wyrazić swe uczucia masz
   Bez strachu, skoro pewności nie ma, że
   Odnajdziesz miłość i zrozumienia krztę, choć małą lub dwie?

Co zrobić, by ten ktoś drugi czuć to samo mógł?
Jak sprawić, by zawód już nie spotkał Cię?
Którędy iść, kiedy stoisz na rozstaju dróg?
Czy warto dziś na odwagę zdobyć się?
   Co zrobić, by więcej z całą złośliwością swą
   Wewnętrzny ból nie przeszywał wręcz na wskroś?
   Gdzie szukać masz odpowiedzi, jeśli jakieś są?
   Tak bardzo już życia niepewności dość



Serce nie sługa; wiadomo, rozsądkowi wbrew
Niełatwo zdobyć, nietrudno zranić je
Pochmurne niebo... Tak pięknie miało być, na dobre i złe
   Co tak naprawdę przyniosą nadchodzące dni?
   Co się wydarzy? Któż może wiedzieć to...
   Nie tracę wiary, nie zrażam się, a jednak chandrę mam, bo
      Nie wiem, co

Co zrobić, by ten ktoś drugi czuć to samo mógł?
Jak sprawić, by zawód już nie spotkał mnie?
Którędy iść, kiedy stoję na rozstaju dróg?
Czy warto dziś na odwagę zdobyć się?
   Co zrobić, by więcej z całą złośliwością swą
   Wewnętrzny ból nie przeszywał wręcz na wskroś?
   Gdzie szukać mam odpowiedzi, jeśli jakieś są?
   Tak bardzo już życia niepewności dość

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia   Bardzo dziękuję!   Dziękuję Ci serdecznie za te słowa - "śmiech na przekór" to chyba najtrafniejszy sposób, by opisać tę chwilę w wierszu. Twoje życzenie poczytnej poezji bardzo mnie motywuje. To trzeci wiersz z Luizą. Pozdrawiam ciepło i dziękuję, że zechciałaś się zatrzymać.   @lena2_   Bardzo dziękuję!  Też myślałam o tym, ale pierwszy wiersz "Luiza" też był o samotności, trochę cięższej niż teraz, gdy stara się "wrócić do życia".   Serdecznie pozdrawiam.  @Kwiatuszek   Dziękuję Ci serdecznie - masz rację, to portret właśnie takiej kobiety. Cieszę się, że wiersz to oddał. Pozdrawiam serdecznie!  @andrew   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam.    Może i Luiza, krok po kroku, za kotem pójdzie ku słońcu, ku życiu, i odnajdzie znów tę dawną śmiałość, która czeka cierpliwie w oddechu. @LessLove   Bardzo dziękuję!  To głębokie spostrzeżenie - rzeczywiście, jest w tym wierszu ta wielowarstwowość Luizy, ciągła zmiana, mijanie samej siebie. Dziękuję za tak refleksyjne spojrzenie - pytanie "kim jutro" zostaje ze mną. Pozdrawiam serdecznie!
    • @Leszczym   Uważaj, czego pragniesz, bo jeszcze Asia wejdzie Ci na głowę! :))
    • @Poet Ka   Niezwykle czuły tekst. Pokazałaś w nim, że poezja to nie wielkie, nadymane słowa, ale właśnie ta ulotność - zachwyt nad kroplą rosy, poranną kawą czy wspomnieniem słońca.   a wiatr wie dokąd ucieka zapach tamtych truskawek i ile mrugnięć oka trwa zachwyt zbieramy te okruchy bo tylko w nich mieszka cała ulotność
    • @Waldemar_Talar_Talar   ta myśl przychodzi do wielu z nas i cicho siada obok na wolnym krześle pisz więc nadal o moim i swoim świecie bo warto - dla mnie ma to sens
    • @Poezja to życie Czy to takie proste uwierzyć? Ale ta niepewność, która stale towarzyszy. Nie możemy nie brać jej pod uwagę. Tak jakoś to odbieram. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...