Nie wszystko sens, co się słowo

[Nikodem Adamski]

Koleje losu wydrapane w chmurach błękitu
potargane drabiną nieprzebytych myśli
rozpadlina woła śmierć
z otchłani zagajniku

 

Szlachetny to opór tak podnosić głowę
dzieciństwa smak przepadł jak kamień
gładka tafla nie-humoru znowu mi się śni
posprzątać chcę to, co już uczesane

 

Nieśmiały poranek inny jak zawsze
do końca oznajmi swój złowieszczy śpiew
wtargnie bestialsko w sam środek spokoju
a ten wiersz jest zbitką przypadkowych słów

[Lidia Maria Concertina]

@Jaka jest prawda Oj nie, nie - w tym wierszu nic nie jest przypadkowe - nic, tylko nieprzypadkowo zbić Cię za tą "przypadkową zbitkę"! :)) Utwór jest jak krótka przejażdżka kabrioletem w środku lata

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.