Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kobieta ciężkich obyczajów


Rekomendowane odpowiedzi

Gość Franek K
Opublikowano

Pewna puszysta dama w Poraju

Ciągle spowiadać się ma w zwyczaju

Zaraz po seksie (z własnym wszak mężem)

Biegnie, by wyznać wszystko przed księdzem

Kobieta ciężkich to obyczajów

Gość Franek K
Opublikowano

@Gosława

 

Dzięki Renato :)

 

To taki typ kobiety, co to tylko po ciemku, pod kołderką i "na misjonarza". A i to już jest grzechem :)

Gość Franek K
Opublikowano

@Gosława

 

Przeszklony sufit? To nie musisz się spowiadać, gdyż ten z góry wszystko widzi ;)

@Marek.zak1

 

Tak czy siak, zawsze jest się z czego spowiadać, tylko czy w ogóle trzeba? I przed kim?

 

Dzięki Marku i pozdrawiam :)

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Gosława hehe, skoro taki jest „przeszkolony” to znaczy, że już go przeszkoliłaś by „trzymał sufit za zębami” o tym co się tam wyprawia no ładnie ładnie 

Opublikowano

3 i 4 wersy powinny być chyba krótsze.

Może tak:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

po seksie z mężem

klęczy przed księdzem

Tylko nie rozumiem czemu jest ciężkich obyczajów  

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@Annie dlaczego skracać wersy, przecież to wizja autora i słowa uwiły się zgodnie z zamysłem zapewne :) „ciężkich obyczajów” gdyż kobiecinka sypia jedynie z mężem zatem nie jest „lekkich”, wręcz odwrotnie. gra słów ciekawa i dowcipna :) pozdrawiam autora ;))))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA Nie jesteś dla mnie drobnostką.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @FaLcorN   nie masz serca!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      i nie udawaj, że dostrzegasz w ciemnym lesie …drobnostki
    • @Natuskaa Niebywałe. Wiersz zaczyna się od pasztetu, a kończy na kwietnym ogrodzie. A może i nie...? :D   Gdyby jednak słowo "pasztet" odczytać jako brzydotę, a ogród z kwiatami uznać za określenie piękna, to podmiotka znajduje się pomiędzy - lub w ogóle poza nimi, gdzieś obok.    Wiersz brzmi częściowo dysocjacyjnie, jakby peel był w stanie odrętwienia wywołanego zmęczeniem, zagubieniem, rozczarowaniem otaczającą rzeczywistością. Widzę tu opis momentu przeciążenia, kiedy człowiek niby ma co robić, ale w sumie sam nie wie co i trwa bezczynnie, trochę zabłąkany, a trochę zawieszony. I zastanawia się, dlaczego w ogóle utknął w tym stanie, w tym miejscu - z pasztetem - skoro mógłby przebywać w ogrodzie pełnym kwiatów. Na końcu wybrzmiewa nuta cichej rezygnacji. Nie z ogrodu. Z samego siebie.    Utwór opisuje to wszystko w sposób niebezpośredni. Nie ma tu słowa o zmęczeniu, rozczarowaniu, smutku. Może to nawet błąd interpretacyjny z mojej strony. Jednak w wierszu Autor zapisał proces myślowy, który subtelnie sugeruje nam warstwy emocjonalne podmiotu. To jak scenografia bazująca na zaledwie kilku rekwizytach - i jedna scena jednego aktora, który w akompaniamencie tykania zegara potrafi pokazać widzom wszystko, co było do pokazania. 
    • Zasnąłem w moim leśnym domu w kominku dopala się ogień  rozświetlając cały pokój.    Co noc przyjaciele przychodzą  jest ich cała wataha  przywódca przed drzwiami zasiada.   Zaprzyjaźniłem się z nimi   usiadłem po środku stada  małe wilki po mnie łażą.    Głos sowy przeplatany z wyciem  wilków nie pozwala zapomnieć  że są i zaznaczają swoją obecność.    Co noc gdy cisza trwa  stary zegar czas wybija nieustannie i bardzo brutalnie.   Czas ciągle płynie pośród  starych zegarów starych ścian  i obrazów które zawsze tutaj były.   Odizolowałem się od świata  pośród drzew pośród ścian  jestem u siebie i jest mi dobrze.    Nie zapraszam Cię do siebie  moi przyjaciele Cię nie chcą  bo nie ufają nikomu.   Ufamy tylko sobie  każdego dnia i w nocy ptaki dla mnie śpiewają pieśni. 
    • to ty idealna bielą twój styl nienaganny   a zapach mięty przywołał motyle na chwilę nie na chwilę
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...