Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Jo Shakti nawet najpiękniejszy czas staje się w końcu proza życia. Zostają piękne wspomnienia, a dalej już tylko od nas zależy, czy umiemy pięknie stworzyć ten codzienny, jeszcze piękniejszy, świat. Aż usłyszałam szum tych fal.

Opublikowano

@siachna Tak, masz zupełną rację... Znaleźć źródło szczęścia w codzienności to nie lada sztuka... Dzięki za czytanie i pozdrawiam.

@Marek.zak1 :D W końcu nadszedł ten dzień... puenta wiersza może i przytłaczająca, jednak rzeczywistość nie... uff... ;) dzięki za odwiedziny i pozdrawiam

Opublikowano

@Jo Shakti Beztroska ma to do siebie, ze czas mija ogromnie szybko. Pozostają wspomnienia. Nadchodzi codzienność, która wcale nie musi być szara i monotonna. A piaskownica przy domu wróży rozwojową przyszłość. Ladny wiersz. Pozdrawiam :)

Opublikowano

@Jo Shakti Puenta uratowała ten beznadziejnie pozytywny wiersz ;D

Nie no, żartuję oczywiście - jest bardzo fajny ;) Ale ta puenta! <3

Opublikowano

@error_erros A już myślałam że będę musiała się na Ciebie obrazić... :) taki był zamysł... Myślę że młodość patrzy przez różowe okulary, ale prawdziwy obraz życia ukazuje się wraz ze stopniowym rozwojem świadomości... Wcale nie musi być nudno, jest po prostu inaczej... Pozdrawiam serdecznie :) 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem to, bo jestem stary ;>

 

Nie obrażaj się ;D

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

By rozumieć przekaz wiersza - wystarczający :P

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • dokąd zmierza świat zbłądzony kuluarów i wapiennych wzgórz toż to sztos tych wróżb zbłądzonych rozprzestrzenia się z granitem fal i mórz zwiędłych myśli i padołów spocznie pierś na czyimś łonie twa braterska siła płonie złączy w jedną myśl te dłonie tu bez zdrajców i bez kar mocne pięści swych potomków wielu ludzi co tuś miał powrzucali do tych worków dotknij nieba dotknij siebie ołowiane dźwięki tudzież ścielą to armatni piętrzy kurz co w niebie co wojenni to widzieli glebą złote sidła złotych ciał na wojenkę szli niemrawą poszli w kłody cierpkich pał po rozstaniach w noc kulawą niech ich nie chce nawet sąd nośne ciała błotem prysły od strumieni trupów wyszedł błąd w końcu do wolności przyszły jeszcze tylko jeden ruch dzieli ich od zwyciężenia na rozdrożu srogich wzgórz mieści się ich siła kat marzenia bo kadzidło tylko świeci w noc zbawienną opieszałą dla walecznych sobie biedzi w chwilę spocznie siłą tą wytrwałą pańska myśl jest na rozstaju woła o pomstę do nieba zakazane jak to w baju wszystko się w myśl onieśmiela nie chciej ryczeć nie chciej płakać żądło skarbu smród wydziela bardzo wątło jest tu wracać szukać ciebie co niedziela bo nadzieja jest ostatnia miłość nie chce wierzyć w cierń który miażdży poniewiera nocną twarz co rodzi pień
    • @Waldemar_Talar_Talar  Czasami błądzenie bardziej uczy niż najmądrzejsze księgi. No i  "błądzenie jest rzeczą ludzką".  Ale rzeczywiście - lepiej nie błądzić, gdy się wyraźnie drogowskazy. :) Pozdrawiam. 
    • @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję, pozdrawiam!
    • @Waldemar_Talar_Talar Dziękuję za odwiedziny .Pozdrowienia z zaśnieżonej wsi-;)…mamy zime

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Lenore Grey Piękny paradoks w tym ostatnim wersie - poszukiwanie tego, czym jesteśmy już otoczeni, ale czego nie potrafimy rozpoznać. Obraz kraba i perły w potrzasku szczególnie zapadł mi w pamięć. Piękna miniaturka.  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...