aporia

[GrumpyElf]

 

obarczony

śmiertelnym wyrokiem

oddechami strażników

wiarą w siebie

brnie Sokrates przez wzgórza oliwne

do groty więziennej

 

podziwia rytmiczność cykad

nigdy go nie zawiodły

 

jawi się idyllicznie 

 

nie daj się zwieść

podajesz cykutę

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane 28 Kwietnia 2021 przez GrumpyElf (wyświetl historię edycji)

[Gość]

@GrumpyElf Obarczanie się wiarą w siebie to niekiedy wydanie wyroku na siebie samego. Od czasów Sokratesa nic się nie zmieniło.

Dobry wiersz, ale żeby widzieć, jaki jest dobry, musiałem sobie doczytać o Sokratesie, więc dziękuję bardzo, znowu czuję się za głupi na czyjś wiersz :P

[GrumpyElf]

@error_erros Może to śmieszne, ale od czasu do czasu myślę o tym dlaczego Sokrates tak położył swoją drugą obronę, kompletnie zignorował daną szansę. I wtedy osąd merytoryczny się skończył, szala za śmiercią przeciążyła się w poczuciu bycia obiektem kpiny. Ach, dużo by gadać. Dzięki, że lubisz moje nudne wywody! 

[Gość]

@GrumpyElf Wcale nie są nudne. Wręcz przeciwnie, skłoniły mnie do poszerzenia wiedzy. Być może gdyby nie Ty i Twój wiersz, nigdy bym nie przeczytał o tym, jak wyglądała śmierć Sokratesa. A to, jak on tę sprawę rozegrał - faktycznie dziwne.

[GrumpyElf]

@error_erros Nawet nie skorzystał z wielu możliwości ucieczki. Honor, duma, może nawet pycha. 

Myślę jednak, że bez tej wiedzy mógłbyś spokojnie żyć xD Tym bardziej dzięki!  

 

[Stracony]

@GrumpyElf  Był tylko jeden taki w historii. Czytając Twój wiersz widzę Go.

Wiersz z kilkoma parkingami nad przepaścią, z których roztacza się niezmącony widok.

[GrumpyElf]

@Stracony Pomóż proszę zrozumieć to intrygujące ostatnie zdanie, synapsy zawodzą. 

[corival]

@GrumpyElf Doskonale odmalowałaś obraz ostatnich "chwil" Sokratesa :) Wiele z jego zachowań wówczas, wynika z jego filozofii jak sądzę.

Coś z moich klimatów, więc przybiegłam czytać i się nie zawiodłam. Spodobało się :) Pozdrawiam :)

[Stracony]

@GrumpyElf Oj to musiałbym się najpierw na nich zatrzymać :) 

[GrumpyElf]

@corival Cieszy mnie to, Cori :) Tak, do końca był wierny swoim naukom i cóż, wpadł w ich sidła; świadomie pewnie wybrał konsekwencję ponad życie. 

@Stracony Zapraszam.

[corival]

@GrumpyElf Tak mi się wydaje. Można przypuszczać, że w ten sposób chciał potwierdzić swoje racje. Wykazać, że jest wierny własnym słowom i zasadom. Honor... zawisł nad nim, a on mu się poddał ;)

[GrumpyElf]

@Pi_ W sumie zrobił autentyczną furorę, jakby nie patrzeć. Dzięki za czytanie :) Pozdrawiam. 

[Marek.zak1]

Myślę, że poznał świat i był ciekawy, co potem.

[Nefretete]

@GrumpyElf Widzę ten wiersz, w innej odsłonie. W moim mniemaniu, ma przełożenie na poezję. Ten, kto w niej tkwi - wspierany weną i innymi czynnikami -  zagłębia się, coraz bardziej, coraz bardziej. A życie ucieka między palcami. Więc, można rzec, że trucizną jest to uzależnienie.

 

Tak mnie jakoś poniosło-:)

A wiersz, no cóż, wątki historyczne ( w  pewnym sensie ) są domeną taraźniejszości.

 

Edytowane 22 Kwietnia 2021 przez Nefretete (wyświetl historię edycji)

[Czarek Płatak]

Już za samo pochylenie się nad tematem wywodzącym się z antyku serce wielkie i ukłony. Z aporią sam niejednokrotnie się zmagałem. Szczególnie w chwilach kiedy traciłem kogoś mi bardzo bliskiego. A świat pozostawał bez zmian. Niebo było błękitne, a ptaki wciąż śpiewały. 

Szacunek raz jeszcze i ukłony! 

Edytowane 22 Kwietnia 2021 przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[GrumpyElf]

@Kot Poprzez egzekucję dobrych "proroków" jednocześnie tworzymy ich nieprzemijalność, to kolejna aporia. Dziękuję Ci za wkład w moje rozważania. Tak, potrzebujemy Sokratesów!!! Pozdrawiam :) 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo możliwe, że takie myśli mu również towarzyszyły. Ale żeby Ksantypę z własnej woli zostawić? ;) 

@Nefretete Ciekawy punkt widzenia, rzeczywiście poezja uzależnia. Pozdrawiam Cię, dzięki za wizytę :) 

@Czarek Płatak No właśnie, dlaczego wtedy świat nie trzęsie się w podstawach? To bardzo dobry przykład aporii, takiej której nie chcemy doświadczać. A co do antyku - uwielbiam i wydawało mi się, że piszę coś ku jedynie swojej satysfakcji, a okazuje się, że Sokrates wciąż potrafi poruszyć szersze grono. Bardzo mnie to krzepi :) Dziękuję !

[GrumpyElf]

@Gosława Szacun Reniu, że tak jak Error_Erros poszperałaś za tematem. Przybijam Wam obu pionę!!! Ja dzięki Tobie mam odświeżony obraz polskiej sielskości, którą bardzo kocham. Pozdrawiam :) 

[tetu]

Bardzo dobrze, że ktoś jeszcze wraca do Sokratesa, że jest inspiracją. Warto było tutaj zajrzeć. Pozdrawiam. 

[Nata_Kruk]

No i jak Ciebie nie czytać, GrumpyElfko... :) Caaałkiem niedawno czytałam o Sokratesie, dzięki temu chyba

łatwiej było wejść w treść.  Niestety, aporię, musiałam sprawdzić. Pasuje jak ulał.

Pozdrawiam.

[Pan Ropuch]

uwielbiam ten minimalizm, nic tu się nie przegadało nic się niedopowiedziało. Wiersz trwa i ciągnie się jak dźwięk tybetańskiej misy. Wiem, że nic nie wiem - to mój ulubiony cytat, niepokój dotyczący niewiedzy jest chyba najlepszym motorem uczenia się i nauczania. 

 

Pozdrawiam 

Pan Ropuch