Wiosna

[Michał Śnieżnik]

Na niebie maszerują szare wojska chmurne.

Mrozy w odwrocie są już hen, za Petersburgiem.

Przyszła odwilż i deszczu miarowym nokturnem

Gra na rynnie. Lecz cóż to? Zefir bierze surmę

I dmie znad Atlantyku swym oddechem ciepłym.

Z drzew zrzuca śnieżne płaszcze okiści zakrzepłej,

Z sukni z lodu obdziera, niczym zbój nędzarza,

Którego zima paltem puchowym obdarza

Miłosiernie, lecz odwilż palto rekwiruje –

Okrutnie? Niekoniecznie, bo mrozem nie kłuje

Jak zima, lecz takową da rekompensatę,

Iż za pasem już Wiosna idzie z bratem – Latem.

Czeka, aby przyświecić słońcem promienistym,

Niebo pochmurne w lazur pomalować czysty.

 

W kwietniu błękity jasne rządzić będą niebem,

Noc dniu, a księżyc słońcu musi oddać schedę.

Jeszcze tylko dni kilka słoty, niepogody,

A potem: Pani Wiosny uroczyste gody.

                         *   *   *

W blasku słońca kwietniowym ptasi śpiew radosny –

Udane zefirowe umizgi do Wiosny

[Michail]

Udany wiersz, podobnie jak "zefirowe umizgi do Wiosny". Tylko na początku napisałbym "Po" zamiast "Na". 

 

Pozdrowienia.