Więcej nic

[Pradzi]

(Duet: głos 1., głos 2., razem)

 

 

Taka skromna i piękna jak wiosna

Żyje sobie niedaleko stąd

Oby komuś kiedyś szczęście przyniosła

Oby sama też miała go w bród

W swym rodzaju wręcz taka jedyna

Czy to może być sen? Ależ skąd!

Dla Niej wszystko; matko, co za dziewczyna!

Jednak zdarza się czasami cud

 

Ach, gdybyś tak zamieszkać mógł

W ramionach Jej już aż po grób

   Więcej nic nie trzeba by, człowiecze, Ci

   Jak to wszystko ładnie pięknie brzmi

   Kiedy los znów sobie z Ciebie drwi...

 

 

 

Niby mało wciąż sprawiedliwości

Praca, dom i bezsilność co dnia

Raz za razem, uderzając w próżnię

Gdzieś słyszałeś to już, jak i ja

Czemu ludzie się boją miłości

Choć nie próbują unikać jej?

Uciec przed nią chcą prędzej czy później

Nieświadomi tak marności swej

 

Skąd resztki wiary czerpać masz

Gdy całe życie solo grasz?

   Gdzie w tym jakiś sens? Na próżno szukać go

   I choć mniejsze, to i tak wciąż zło

   Kiedy serce jak stłuczone szkło

Ach, gdyby to tak mogło być...

Że jednak masz dla kogo żyć...

   I innego więcej nic nie liczy się

   Kiedy patrzeć możesz w oczy te

   Odnajdując w końcu szczęście swe

[[email protected]]

@Pradzi Myślałem o dramacie w trzech aktach,
                   a tu masz, dwoje ludzi i zamknięta klatka.

Pozdrawiam Pradzi.