Twarz i wojna

[ettore]

Widzisz mą twarz...
i co w niej widzisz?
Radość? Szczęście?
- Otóż wszystko jest kłamstwem.

Na twarzy mej wojna.
Oczy zmęczone i zaczerwienione.
nos zadarty i bezradny.
Usta suche i bezlitosne.
Uszy słuchające i niesłuchające.

Wojna, która może trwać wieczność,
lecz czy wieczność istnieje?
- Istnieje... - odpowiadam.
- Zawsze gdzieś istnieje. - i milknę.

[[email protected]]

@korneliusz_ One wszystkie bez twarzy,

                          nie mogłeś ich zgładzić?

Pozdrawiam, nie wiem dlaczego pomyślałem o Ukrainie.

[GrumpyElf]

@korneliusz_ Każda wojna ma taką twarz, w zasadzie to chyba nawet gorszą. 

[ettore]

@GrumpyElf Zgodzę się. Akurat w tym wypadku moją inspiracją nie była o tyle wojna, co zguba człowieka jaką zyskuje przez lata. Niby z początku wszystko jest dobrze, lecz z dojrzewaniem dostrzegamy coraz więcej niesprawiedliwości i zaczynamy tkwić we własnej pułapce, którą jest wspomniana wcześniej zguba.

[GrumpyElf]

@korneliusz_ Tak, domyślałam się, że to metafora jedynie. Umiemy zakończyć wojnę, którą sami rozpętaliśmy. Często ta pułapka nie pozwala nam o tym pamiętać, ale tak jest. Peace :) 

[corival]

@korneliusz_ Hmmm... walka człowieka z samym sobą trwa w zasadzie przez całe życie. Na rozmaitych etapach jej nasilenie się zmienia, ale ona sama buzuje w umyśle, bo to nie wypada, a tamtego nie wolno. Tak zrozumiałam ten tekst. Pozdrawiam :)

[ettore]

@corival To dobrze zrozumiał*ś :-) Pozdrawiam również