Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

jak każdy w szafie ukrywam trupa
sekretny ferment wśród garderoby
czasem nocami smutno zawodzi
gdy marzy mu się awans na zombie

jedyne co mi zostało to cisza
przez którą słyszę skrobanie palcem
do głowy - aby myśli rozpierzchła
jak bardziej zabić co już jest martwe

kiedyś mu się postawię - uderzę
trup się rozpryśnie w ostre krawędzie
przyjmę na barki siedem lat nieszczęść
więcej na siebie patrzeć nie będę

Edytowane przez error_erros (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Gosława Jedyny sposób, to już na pierwszej randce przeprosić i uprzedzić, że może trochę śmierdzieć. A jak się długo w smrodzie siedzi, to już się nos przyzwyczaja i go nie czuje ;)

Opublikowano

Dziewczyno, ile ja napisałem wierszyków o trupach, grobach, cmentarzach... po prostu ich tu nie pokazałem ;D

Opublikowano

@error_erros super świetnie udany wiersz:)) Nastały czasy wywlekania podobnych jegomości, ale problem jest o tyle złożony, że niemalże każdy gdzieś w którejś z szaf trzyma coś mniej więcej podobnego. A przynajmniej mi się tak wydaje i dobrze będzie jeśli się tutaj bardzo mylę:)

Opublikowano

@Leszczym Teraz powstaje pytanie, czy ci, co twierdzą, że niczego nie chowają, nie chowają naprawdę, czy tylko odmawiają przyznania się ;D

Dzięki wielkie!

@emwoo Puszczę sobie Misfits - i współgra z wizerunkiem, i grobów tam dużo ;D

Opublikowano

@error_erros te ujmijmy to w uproszczeniu trupy w szafie są tylko po to, żeby tam właśnie były i nie wyłaziły. Najprościej mówiąc takie jest moje zdanie. Mam prośbę o niewywlekanie z szaf za dużo zbyt głupich spraw, bo się robi jeden wielki bałagan. Zresztą już się po trosze zrobił. Ale to moje w pełni kontrowersyjne i dyskusyjne zdanie jest. 

Opublikowano

@error_erros z tego co widzę, a widzę nie za dużo, ale w telewizji i internetach mnóstwo różnych krąży opowieści. Rzecz nie dotyczy tylko Polski, ale ponieważ znam Polskę i sięgam po rzeczy polskie cokolwiek tutaj zauważam. Martwię się tym, bo w gruncie rzeczy lubię i doceniam tak zwany porządek. Długo by o tym pisać, mówić i się zastanawiać, a sprawa jest wielce złożona. Zresztą sam tutaj przyznaję, że nie jestem do końca pewny swoich poglądów w tym zakresie, bo na sprawy można patrzeć inaczej, mówiąc sobie na przykład, że oto nadeszły czasy prawdy i że będzie lepiej, gdy wszystko sumiennie i rzetelnie wyjaśnimy i rozliczymy. Nie ukrywam, że widzę w tego typu działaniach dużo niebezpieczeństw i nie chodzi mi tu prawie wcale o moją szafę...  

Opublikowano

@Dag Jakbym się nie nagimnastykował nad wierszykiem, Twój komentarz do niego zawsze będzie bardziej poetycki niż sam wierszyk ;D Dziękuję pięknie!

Po raz kolejny nazywasz mnie wampirem, niepokoi mnie to... ;D

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • -Opowiadanie-   Promienie słońca poczęły zalewać świat wokół swoim bursztynowym blaskiem. Godzinowa wskazówka zegara chyżo zbliżała się do ósemki, a niebo pokryte już było licznymi, szarawymi obłokami.    Do parku wybierała się pewna dziewczynka. Mocno trzymając w dłoni małą, miedzianą monetę, radośnie wędrowała brzegiem ulicy. Jej ubrania były niechlujne i ubłocone a włosy splecione w zaskakująco staranne warkocze, przewiązane czerwoną wstążeczką. Jej twarz promieniała szczęściem.    Idąc krętymi uliczkami, jej uwagę przykuł chłopiec siedzący na dębowej ławce pod drzewem, którego cień był ratunkiem przed letnimi upałami. Mimo szelestu liści, śpiewu ptaków i szmeru pobliskiego strumyka, można było usłyszeć ciche szlochanie.    Zaniepokojona dziewczynka podeszła bliżej. - Odejdź - rzekł, pociągając nosem, gdy usłyszał zbliżające się kroki. - Nie odejdę, póki nie upewnię się, czy wszystko dobrze - odpowiedziała z troską w głosie. - A więc co cię trapi? - wbiła w niego przenikliwy wzrok.    Chłopiec delikatnie otworzył usta, jakby miał coś powiedzieć, lecz szybko je zamknął i obrócił głowę ku górze. - Jesteś nieszczęśliwy? - spytała ostrożnie wcale nie oczekując odpowiedzi, bo było to oczywiste. - A ty nie? - Dlaczego tak sądzisz? - skrzywiła się. - Przecież jesteś biedna, pewnie ledwo stać cię na kromkę chleba. Nie masz pieniędzy, za które mogłabyś kupić sobie chociaż zabawkę. Jak tu być szczęśliwym?    Spojrzeli na siebie bez zrozumienia. - A ty jesteś bogaty, wszystko masz na wyciągnięcie ręki. Mógłbyś za kawałek majątku wykupić najdroższą chatkę w mieście oraz kupić całe stosy zabawek. Dlaczego więc jesteś nieszczęśliwy? Czyż pieniądze nie dały ci szczęścia? Czego ci brakuje, chłopcze? - Ja… - umilkł. Myśli w jego głowie krzyczały i plątały się - jednak nawet w nich nie znalazł odpowiedzi.    Pokazując monetę, znów zabrała głos: - Może i to jest jedyna rzecz, którą mam, ale i ona nie daje mi szczęścia. Pieniądze są jak woda - nie utrzymasz ich w miejscu. Za to będąc dobrym człowiekiem, utrzymasz przy sobie rodzinę, przyjaciół i rzeczy niematerialne, które dadzą ci szczęście, o którym nawet nie śniłeś - powiedziała, po czym poklepała go po ramieniu.    Chłopiec objął ją mocno, szlochając jeszcze głośniej.    Toteż i oni, po całym dniu rozmów, wrócili do swoich domów, ciesząc się i radując każdą chwilą. Jak się okazuje, szczęścia nie należy szukać w pieniądzach; nawet mając ich w nadmiarze, możemy go nie znaleźć.
    • Uśmiechasz się.   Ile razy oberwiesz tyle razy wstaniesz.   Czemu się uśmiechasz? Przecież przegrałeś.   Padłeś na deski.   Nie odklepałeś.   Znowu wstajesz.   Znowu chcesz oberwać?   Czemu się uśmiechasz…   Przecież przegrałeś.   Uśmiechasz się...
    • Byłem    Zobaczyłem    Straciłem    Szansę Na twój uśmiech    Byłaś    Zobaczyłaś    Straciłaś    Szansę  Na mój powrót    I znów wszystko  Kończy się tak samo!     
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Berenika *** Racine'a Poego czy też Aragona Liryka, epika bierze ją w ramiona Poświatowska pisze ach ta Berenika Ten jej długi warkocz poezję przenika. *** Queer *** Aragon zabierze w ramiona Poego Uparty Racine pobabrze w epice Liryka rozplecie włosy Poświatowskiej  A Berenika szukać będzie warkocza. ***
    • @Poet Ka Sentymentalnie, aż chciałoby się tam przenieść w czasie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...