zagubieni

[lena2_]

kiedy pędzimy
za życiem
niejeden z sobą
się minie

choć kiedyś
wiedział dokładnie

 

jak własnej duszy
na imię

[Gość Radosław]

Bardzo celnie. 

W każdym wersie. 

 

Pozdrawiam. 

[Sylwester_Lasota]

Krótko zwięźle i trafnie, szczególnie pierwsze cztery wersy.

[lena2_]

@Radosław @Sylwester_Lasota Dziękuję bardzo:):)miłego dnia:)

[Gość]

@lena2_  zgadzam się. W pogoni za tym co wydaje nam się ważne, przyjemne, często gubimy sami siebie, swoje marzenia, duszę. Minimalistyczna forma, a ogrom przekazu. Podoba mi się :) Pozdrawiam :)

[[email protected]]

@lena2_ Czas jak zawsze neutralny,

                   kalendarze przeto spalmy!

Miłego dnia Lenko, popatrz i znów weekend, a my... gonimy!         

[Gość Radosław]

@Vanilla Dokladmie. samo życie. 

[corival]

@lena2_ Doskonale ujęte... pole do przemyśleń tak szerokie, że idę dumać :) Pozdrawiam :)

[Gość]

@lena2_ Jest w tym wierszu pewna prawda. Przywołuje na myśl wiek nastoletni, kiedy człowiek najintensywniej kształtuje siebie, swój wizerunek, osobowość, priorytety. Dlatego często jest to również okres buntu, bo już zaczyna zauważać, jak trudno  tym przetrwać. A potem dorasta i rzeczywistość brutalnie odziera go z wiary w to, co w sobie zbudował. I każe mu pędzić, pędzić, pędzić...

[lena2_]

@Vanilla Dziękuje za Twoje trafne refleksje :)

@[email protected]  no tak..pędzimy:):)

@Gosława Ja do Ciebie również , dziękuje:)

@Radosław Dziękuje:)

@corival  Bardzo się cieszę:)

@Dag Dagusiu dziękuje za miłe słowa:)

@error_erros Bardzo trafnie odczytałeś przesłanie wiersza:) pozdrawiam:)