Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Może

Pradzi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pradzi

Pradzi

Opublikowano
Opublikowano

"Bywa, że niełatwo jest żyć bez znieczulenia

Nawet jeśli chwila euforii bywa złudną

I choć wokół tyle szmat, wciąż robi się brudno

Może nie tylko ja dążę do oczyszczenia?

 

Jak to dobrze, że się nie każe za marzenia...

Szkoda tylko, że niektóre spełnić tak trudno

Czy Ty jesteś też, tak jak ja, wyspą bezludną?

Może skrywasz jakiś skarb do odnalezienia?

 

Zdaje się, że przyszło mi żyć w dość dziwnych czasach

Do których nadal się nie mogę dopasować

Chociaż możliwości podobno cała masa

 

Może Ty też czasem masz potrzebę się schować?

Nie przestrzegać ani nie łamać tych ich zasad

I pogadać o tym z kimś, choćby i bez słowa?

 

 

 

Może jestem, jakby... Nie wiem... Gorszego sortu...

I nie mi pisane coś więcej niźli twórczość?

Albo w końcu trafi szlag tę całą wybiórczość

i te statki dwa zawiną razem do portu?

 

Może nie potrafię rozniecać w piecu ognia

Ale wiedz, że pragnę rozpalić go w Twym sercu

Nie pozwólmy na zbyt wiele loży szyderców

Niech nie będzie straszna nam ich ideologia

 

Zdaje się, że czegokolwiek bym nie dokonał

Marny popis daję, grając wciąż w pojedynkę

Ponoć jeszcze mam czas, lecz tego nikt z nas nie wie

 

Może, nim odnajdę Cię, najpierw tutaj skonam?

Lecz jeśli nam dane stworzyć szczęścia drobinkę

Niechaj sczeznę wpierw, nim w tej jednej kwestii skrewię"

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • janofor
      Przez miłość, do siebie

      Przez janofor · Opublikowano

      @FaLcorN Albo to te dragi, albo jesteś objawieniem. Wiersz jest niesamowicie wybitny.    Pozdrawiam :0 j
    • KOBIETA
      Przez miłość, do siebie

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @FaLcorN  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      śliczny wiersz ! Mistrzu !    dryfuj ! dryfuj ! Tylko się nie spóźniaj pozdrawiam!
    • piąteprzezdziesiąte
      Świadectwo jednego brzegu

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • janofor
      Non finito

      Przez janofor · Opublikowano

      Non finito   Wy! Trzymajcie się z dala! Cała niewtajemniczone – cisza! – boską posługę ...   zajebać w klamę tak że drzwi staną otworem   przejść przez nie tylko po to żeby poznać smak wędrowania   poznać zapach amoniaku   ścisnąć ją za pośladki tylko po to tylko po to   tylko po co skoro cię już dawno nie ma   wrócić – A KTO NIE CHCIAŁBY WRÓCIĆ? do młodego ciała piersi z tytanu i dwóch paczek papierosów   wrócić   którędy to było? przez bramę przez most i tory przez ciebie   to wszystko   potem prostą linią potem płynąć amoniakiem błyszczeć się w żabce po kolejne piwo   stać się supermanem i uratować kogoś swoim upadkiem dać mu łyka zespołu odstawiennego gładzić włosy w rytm fellatio    przemawiać tak:   Cieszę się skarbie, że jesteś obok mnie. Że ten cichy szept, jest głosem sumienia. Że się ułoży, że nadużywam że koisz pragnienie…   ...tak zdrowo i w punkt.                                                                                                             Trafiasz. Trawisz. Troisz się i głaszczesz mnie, jakbym był kimś ważnym – na przykład Szachem, którego się boi dosłownie każdy…   ...w Afganistanie, w kraju heroiny. Ale to daleko. Ale to przyschnięty płaz na wiejskiej drodze żaba płaszcz rozkminy nad przemijaniem.
    • Berenika97
      poza mną

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @hollow man   Świetny tekst!     Bardzo lubiłam filmy Kieślowskiego, nawet niektóre oglądalismy na etyce.    Jego przywołanie w wierszu od razu narzuca konkretny filtr - szarość blokowisk lub kamienic, głęboka psychologia ukryta w codzienności i to specyficzne, egzystencjalne "zawieszenie".   Najbardziej poruszający jest fragment o "smutku, który dopiero przyjdzie". Ciekawe ujęcie - zazwyczaj smucimy się z powodu przeszłości - tutaj smutek jest jak nadchodząca burza, czujemy go w powietrzu. Jakby mamy do czynienia ze stanem lęku egzystencjalnego, bo każda chwila ma swoją datę ważności. Zakończenie jest świetne - "Uśmiech jak wspomnienie w trakcie tworzenia" sugeruje świadomość chwili. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...