Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
I po co ci to było?
I po co ci to było,
jakoś by się ułożyło,
teraz twoje serce należy do innej,
idź sobie przyjaciół szukać gdzie indziej,
ja jestem szczęśliwa jak widzisz mam się dobrze,
nie potrzebuje faceta, któremu mamusia w kółko,
pierze spodnie.
A gdy w ogródku u babci wyrosną piwonie,
zerwę sobie kilka,
bo wcale nie potrzebuje ciebie i twoich prezentów.
Listów czy rozmów mam już przyjaciół,
na których liczyć mogę i wiem kto przyjaciel a kto wróg,
a ty od dzisiaj jestem moim wrogiem.
Opublikowano

@Iwa-Iwa Podoba mi się, że w czasach mody na kreację pt. "kocham wszystkich, dla wszystkich chcę dobrze i wszystkim wszystko wybaczam", Ty mówisz wprost i w oczy: od dzisiaj jesteś moim wrogiem. Nie, żeby to było coś pozytywnego, ale jest w tym siła i szczerość ;>

Opublikowano

@Dag Chciał się zemną przyjaźnić mimo że ma, kogoś bo stwierdził że mnie nadal lubi to ja na to powinieneś teraz dbać o swoją kobietę a i ja nie chce mieć przykrośći, jak mnie pogoni bo prędzej czy czy później tak się stanie a tgo chce, uniknąć no co za gbur a jeszcze wcześniej mu,  napisałam perfidnie że chce sie pewnie pochwalić tym że ma, dziewczyne ze co on myśli że ma mnie za głupią naprawdę lepiej mi samej niż na siłę budowaź jakąś chorą relację!!!

@Nata_Kruk dziękuję bo wychodzę z siebie po wczorajszym dniu po rozmowie z nim :)

@Daga nawet się nie domyślił że to wiersz o nim mimo że nadal mam go na fejsa i wstawiłam ten wiersz ha :)

Opublikowano

@Dag W tym sęk że już dawno o nim nie myślałam i nie myślę tylko zezłościł mnie tym odzywając się do mnie w perfidny sposób no i co z tego że mnie lubi kiedy ja już go traktuję jak powietrze i o czym niby mielibyśmy teraz rozmawiać to już nie to samo zakończyłam tę znajomość i jest mi dobrze z tym :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...