Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

OGRÓD MATKI

I Twoje Serce Ogród Posiada,
Ufną Miłością Matki Zasiany,
Czeka Owocu Co Zrżały Pada
Resztę Zostawiam Panu Nad Pany.

W Ogrodzie Twoim Kwiatów Niemało,
Czyste Świetlane Wonne Jak Miody
Łzami Je Oko Twe Polewało,
Choć O Łzach Twoich Nie Wie Kwiat Młody.

Na Sercu Własnym Hodujesz Kwiaty,
Choć Nieraz Ostry Cierń Ich Cię Rani,
Lecz Miłość Matki To Skarb Bogaty,
Nic Nie Wyczerpie Jego Odchłani.

I Wszystkie Kwiaty Listki Zielone 
Co Dzień Oglądasz Bacznym Wejrzeniem,
Czujną Ma Każda Trawka Ochronę,
Wiesz Którą Losy Męczą Cierpieniem.

Tu Pręt Się Zachwiał Tu Rdza W Koronie,
Tu Kielich W Obcym Zroszony Jadzie,
Tu Barwy Bledną Tu Nikną Wonie,
A Tu Złe Zielsko Pęłza W Twym Sadzie.

Tak Czuwa Matka I Nie Wyrzeka
I Nie Załamie Się W Żadnej Burzy
Kocha I Łaski Nadziemskiej Czeka
Nigdy Się Miłość Matki Nie Znuży!

W Ogrodzie Twoim Codzienna Trwoga,
Jak Gdyby Losów Wieczna Pochyłość,
Lecz Nieskończona Jest Łaska Boga,
Niezmordowana Jest Matki Miłość.

Oczy Do Boga Podnosisz Ku Górze,
Bowiem Spełniasz Jego Rozkazy,
W Ręku Są Jego Wszystkie Twe Róże,
Serce Twe Zwątpień Nie Zna Urazy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Simon Tracy   Poruszający obraz upadku z samego szczytu na bruk. Fragment, w którym narrator wspomina własne lata bezdomności i solidarność "ludzi duchów", chwyta za serce najbardziej. Świetna, brutalnie szczera historia. Pokazuje, jak łatwo oceniamy ludzi po okładce, zapominając, że każdy nosi w sobie własną, często tragiczną legendę. 
    • @Berenika97 ta Twoja seria o Luizie intryguje- jakby to imię było kluczem...wnosi nadjakość, nie można przejść obok tych wierszy obojętnie 
    • @lena2_   „Podnoszenie pytania do n-tej potęgi” i „dzielenie myśli na czworo” - genialne, logiczne metafory idealnie wplecione w poetycki świat. Doskonale rozumiem ten stan, kiedy noc zamiast snu przynosi lawinę pytań. Cudownie ujęta różnica między dwoma światami – tym prostym, uporządkowanym, i tym pełnym poetyckich wątpliwości. Mężczyźni czasami nie potrafią zrozumieć , ani zaradzić tej poetyckiej bezsenności, bo nie są domyślni. Budowa ich mózgów jest trochę inna - więc wybaczmy im.   :))) Dobrze, że dzielisz te myśli na czworo, bo dzięki temu możemy czytać tak niezwykłe wiersze. Puenta trafia w samo sedno. To mądry, błyskotliwy i zmuszający do refleksji tekst!  
    • @Migrena Super ...   Często zdarza mi się stawać ,  jakby obok świata, zwłaszcza w czasie jazdy rowerem  na trasie. Jeżdżę sam. Tak lubię.  Kiedyś z grupami, teraz tylko Pielgrzymka.  Przyjemnie przebywać obok  i przyglądać się.  Świat się nie zatrzymuje,  nie zwraca uwagi,  ale wszystko wygląda inaczej. Pozbawione emocji,  pozwala  na zobaczenie szczegółów , które w codzienności , może nawet nie istnieją. ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia     
    • @karenka dziękuję za ciepły komentarz. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...