KSANTYPA I LILAKI

[szept wiatru]

 

--------------------------------------------

 

I.
Nadchodzi wieczór i krzewy snu idą już spać,
Pinie, buki  i cynie stuliły swe grona,
Ptaki zamilkły, drapieżcy wyszli na łowy,
Watahy napełniają wyciem okolicę.

 

Mój mąż pokłonił swoją udręczoną głowę,
Śpiąc na poduszce niczym niewinne dziecko,
A ja siedzę tu przy czarce białego wina,
Światło mej duszy rozjaśnia ciemności mroki.

 

Mój syn, Lamprokles, który śpi w sąsiedniej izbie,
Skłonił swą słodką głowę na pachnący siennik,
Przebywa w cnej Arkadii, szczęśliwej krainie,
Polując w Kalidonie, u samego Ojna.

-----------------------------------

 

 

II.
Zakładam swój peplos i do ogrodu idę,
Gdzie pędy winorośli muskają mi uda,
Pod memi stopami płożą się wonne zioła,
I czuję na twarzy rzeźwość chłodu nocy.

 

Po prawej, w kącie grójca, kwitnie bez bezwstydny,
Po drugiej stronie, roście wiąz aromatyczny,
To tam, gdzie na aulosie gra Dionizos opój,
Swoją skoczną melodię rodem z Olimpu.

 

Lilaki, tańczące w krąg za gałązki,
Otworzyły kwiaty fioletowo-złote,
Śpiewają radośnie, wrzeszcząc wniebogłosy,
Ofiary składają Demeter bogini.

-------------------------------------

 

III.
Tańczę i ja, zakasując swój peplos,
W rytmie nadawanym przez dźwięki aulosu,
Dołączają doń chóralne głosy,
Wychwalając Zeusa pośród drzew poszumu.

 

Pot oblewa ciało, ale tańczę z radością,
Rozkoszy ruchu nie sposób się oprzeć,
Choreja śpiewa swoje hymny pochwalne,
A Boreasz  radośnie gwiżdże razem z nią.

 

Hypnos, pan snów, pochwycił mnie w swoje objęcia,
Zamknął moje protesty w pocałunku mocnym,
Potem spółkował ze mną w  rozkoszy najdzikszej,
Aż jęki nasze rozbrzmiewały w Kefalonii.

--------------------------------------------

 

IV.

Następnie wstaje Helios, najjaśniejszy z bogów,

Obejmując świat w swoje władanie radosne,

Chronię się do cienia, szukając błogiej ochłody,

Zanosząc swe modły do Ereba mrocznego.

 

Zmęczenie mnie ogarnia, więc zamykam oczy,

Lecz sen nie chce przyjść, mimo wszelkich starań,

Pod powieki wciska się jaskrawe światło, tworząc obrazy

Ukryte, zdawałoby się, w przeszłości.

 

Wyciągam ramiona ku płomieniom złotym,

Czując ich słodkie pieszczoty na piersiach,

Podróżując do niebios przesłodkiej sadyby,

W Olimpie, gdzie panuje wieczna szczęśliwość.

--------------------------------------

 

(...KONIEC...)

 

 Warszawa, 11 IV 2021
 

 

 

Edytowane 11 Kwietnia 2021 przez szept wiatru (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@szept wiatru Misternie wyszyta erotyka, Dionizyjska, raptowna, a zarazem zmysłowa. Z wdziękiem, jak dla mnie skomponowana reminiscencja zanurzona w antycznej topografii emocji, pragnień i napięć. Pozdrawiam serdecznie:)

[violetta]

antycznie wsród winorośli.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba mi się - 

                                             Pozdr.

                                           

[szept wiatru]

@Waldemar_Talar_Talar super, teraz to chyba będzie kilkudniowy odpoczynek.

 

[Leszczym]

@szept wiatru A mnie się nawet przepodoba. W sprawach antycznych nie śmiem nawet polemizować z autorem, a zwykła Wikipedia nie wystarczy, ale klimat wiersza jest niepowtarzalny i niesamowity:))

[szept wiatru]

@Leszczym to czysta licentia poetica, luźna interpretacja faktów. Nawet bardzo:))

 

[Gość Franek K]

Tekst nie z tego świata :) Antyczny, zmysłowy. Tylko szkoda, że nie jest zrytmizowany jakoś. Gdyby tak go napisać dwunasto- albo trzynastozgłoskowcem to czytałoby się go świetnie. 

[szept wiatru]

@Franek K słuszna uwaga - pracuję nad tym :-))))))))))))))

Edytowane 19 Marca 2021 przez szept wiatru (wyświetl historię edycji)