Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Metoda doskonalenia psychiki

deli s
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

deli s

deli s

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

z każdego przypadku oczekuję twoich pytań
o stłumiony dźwięk zmęczonych szczytów
u progu dnia wciąż śnisz regułą snu

chcesz być realnym pytaniem
na tak i na nie

mówisz i nie mówisz nic
pytasz i nie pytasz o nic

splątany niedorzecznościami
delikatnie dotykam
obszarów mojej psychiki

zbyt wrażliwy na echa pytań
osaczony, pogrążam się
w realnym dotkliwym złudzeniu
przed trójwarstwowym nieporozumieniem
oczekując większego szczęścia
niż cud wymodlony
przez płaczki

Jay Jay Kapuściński

Jay Jay Kapuściński

Opublikowano
Opublikowano

'Z każdego przypadku oczekuję twoich pytań
o stłumiony dźwięk zmęczonych szczytów.
U progu dnia wciąż śnisz regułą snu,'

'Zbyt wrażliwy na echa pytań,
osaczony, pogrążam się
w realnym dotkliwym złudzeniu...'

-ciekawe, podobają mi się te fragmenty, tylko po 'dotkliwym złudzeniu' zestrzeliłbym bezwzględnie wielokropek, reszta też niczego sobie, +
pozdrawiam

Arkadiusz Nieśmiertelny

Arkadiusz Nieśmiertelny

Opublikowano
Opublikowano

Coś w sobie ma, podoba mi się, ale jeżeli coś bym zmienił to:


z każdego przypadku oczekuję twoich pytań
o stłumiony dźwięk zmęczonych szczytów
u progu dnia wciąż śnisz regułą snu
chcesz być realnym pytaniem
na tak i na nie

mówisz i nie mówisz nic
pytasz i nie pytasz o nic

splątany niedorzecznościami
delikatnie dotykam
obszarów mojej psychiki

zbyt wrażliwy na echa pytań
osaczony pogrążam się
w realnym dotkliwym złudzeniu
przed trójwarstwowym nieporozumieniem
oczekując większego szczęścia
niż cud wymodlony
przez płaczki


to tylko moja propozycja, ogólnie jest ok. Pozdrawiam

Nieśmiertelności i miłości życzy - Nieśmiertelny

deli s

deli s

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

dzięki tak powinienem powiedzieć ha ha i za pierwszy kom. i za drugi. właśnie chodzi mi o taką podpowiedz 2 komen i.interpretację zgadzam się z nim z nią. a może coś jeszcze?dzięki że jakoś przemawia do was ten tekst.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...