JESTEŚ JAK LAS

[Barbara Tadaj]

Jesteś jak las co pali się

W popiół ciało zmieniasz me

Jestem jak ćma co ogień czci

Tyś bogiem ognia, bogiem mi

Krew mą podpalasz, krwi lawa już

Oczy zalewa mi brzuch

Płomień Twej krwi oślepia mnie 

Pamięć w niepamięć zmienia się

W płomieniach krwi bolesny nóż

Już karmi się Tobą mój gniew

Karmi się Tobą mój głód

Żaru ciała 

Chcę ciała chłód

Karmi się Tobą mój lęk

Chcę być z Tobą jak z drzewem sen

Twoja krew jest w mojej krwi

I nie wiem czy to ja czy to Ty

W płomieniach mych źrenice dwie

Zgubiłam sie 

w czerwonej mgle

W płomieniach już skrzydła me

Spopielasz mnie

Płonę jak ćma

A Ty Nakarm me noce i dni 

Ze smyczy spuść zmysłów psy

Unieś mnie i do ognia wrzuć

Uwolnij spęd

Miłości szał

Już ogień w nas dopalił się 

Z popiołów znów zrodzę Cię

Już ogień w nas dopalił się 

Z popiołów znów dźwigniesz mnie.........

[Andrzej_Wojnowski]

@Barbara Tadaj

 

Treść OK.

 

Forma - chyba nie dopracowana

- "się"  5 razy

- cię , me, mi, mnie, ty   8 razy

 

te rymy są dla mnie  niestrawne 

 

Ale nie przejmuj się. To tylko opinia osoby, która nie jest poetą.

Próbuj dalej.

trzymam kciuki.

 

Pozdrawiam

 

[Sylwester_Lasota]

Namiętność niczym

dym bucha

z tego wiersza.

 

Mnie, ciem i me zdecydowanie za wiele, jak na mój gust.

 

Pozdrawiam :)