Unik

[Stach77]

Nie przeszkodziło nic nam by robić to, co chcemy

W nadziei że tym razem nareszcie zmądrzejemy

 

I to co płytkie i niegodne nas, odrzucimy precz

Będziemy w końcu sami w naszym kierunku biec

 

Nikt nam nie zabroni, bo mamy więcej niż ci mieli

Gdy w tej walce wieku sami kiedyś stanęli

 

Wiemy więcej, nam nie brakuje nic

Praca i pasja i Ci, których znamy, i telefonów błysk

 

Chcącemu nikt nie wzbroni, to wiemy i doświadczyliśmy

Że mamy wszystko co tylko chcieliśmy

 

I użalamy się żałośnie nad tymi co nie mają

Też mają mieć, niech też dostaną

 

Trzeciemu światu wyślijmy nadmiar naszych pieniążków

Pokrzyczmy o sprawiedliwość i pomóżmy zwierzątkom

 

Miło nam, jak prześlemy dychę potrzebującym bardzo

Dobro tak nam się gotuje w zwojach, że aż się robi parno

 

 I tylko szkoda, że tak czy inaczej musimy drzeć się

Lub palić, pić, puszczać, z emocji wyrżnąć dreszcze

 

Spokoju jak nie było nie ma a najgorsza myśl brzmi, że go nie będzie

Że tak do końca a jeśli tak to czemu - tak myślimy chętnie -

 

Czemu Końca swojego sami nie przyśpieszymy?

Po co żyć i dlaczego, i z jakiej też przyczyny?

 

Hej bracia i siostry! to nasza dekada dwudziestych lat najlepszych

Weźmy życie w rękę, o ścianę je rozpieprzmy

 

Bo przecież nikt nam nie zabroni, to wiemy już dokładnie

Interpretacje śmieszne są i wszystkie siebie warte

 

Instrukcje życia ojców z ojcami się starzeją

Z dziadami leżą w grobach, z grobami ich murszeją

 

Czy ja to myślę? Też tak uważam czasem

Normalnie jednak zmykam w codziennych zadań masę

 

Więc naucz się tej sztuczki i ty, zmyknij w coś normalnego

Tyle jest dziś dywersji, że nic to trudnego