Już nie rosnę

[duszka]

 

 

... ale z wolna wyrastają

ze mnie mosty

te od dziś

do jutra

i od dziś

do wczoraj

i też te

od lęku do wolności -

rosną

 

w obie strony

 

 

Edytowane 8 Lutego 2021 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Gość Radosław]

@duszka Wile spraw toczy się niepostrzeżenie zarówno w w dół (gdy człowiek) upada, jak i w górę, dlatego za bardzo trafne uważam stwierdzenie 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tu peel osadzony w swojej historii, niczym wspomniany most "oparty" o brzegi - bardzo wymowne porównanie. 

 

Wrócę jeszcze do zgłębienia tego przekazu. 

Tymczasem proponuję pewną drobną zmianę. 

zrezygnowałbym ze słowa "miłość", ponieważ ten tekst jest nasycony miłością już od samego początku. Wydaje mi ,że lepiej się czyta na głos. 

 

Ciekaw jestem Twojego zdania. 

 

Pozdrawiam 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Przyznaję Ci rację, Radosławie :) Rzeczywiście pisałam z miłością i o miłości, i jesli jest to odczuwalne, to nie musze o tym dodatkowo informować. Dziękuję Ci za tę trafną uwagę,  pozytywne podejście do wiersza i chęć zgłębienia go. Pozdrawiam! :)

 

 

Własnie :) Gdy są takie mosty, to nie ma powodującego krwawienie rozrywania siebie i świata, lub jest ono tylko chwilowe i możliwe do zagojenia... Piękne dopowiedzenie - dziekuję Ci za nie i za pochwałę :) Pozdrawiam!

 

@Franek K Cieszę sie, że zajrzałeś :) Dziękuję i pozdrawiam!

[Johny]

@duszka Czytam sobie jako wiersz o odnajdowaniu i budowaniu harmonii w życiu. Znalezieniu łączącego to wszystko sensu. Bardzo miła lektura.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Cieszę się z takiego Twojego czytania wiersza :) Ciekawie i w nowy dla mnie sposób nazwałeś jego przekaz. Dziękuję Ci i pozdrawiam!

 

@Kot@huzarc Dziękuję Wam za czytanie i serca :) :)

[duszka]

@Pan Ropuch Dziekuję Ci i pozdrawiam! :)