Pieśń niewolnika

[joanna53]

 

Miałem niegdyś Ojczyznę
miałem niegdyś swój dom
gdzie wiatr obiegał mieliznę
a ranek okryty był mgłą

Gdzie fala rozbita o skały
i mewy unosił się krzyk
a ślimak w skorupie ospały
głowę wychylał na styk

W piasku zbierałem bursztyny
a słońce rzucało swój blask
ten obraz kochany jedyny
dawno w mych oczach już zgasł

A trawa nadmorska pachniała
i nieraz szarpał nią wiatr
tam moja chata została
kolebka mych marzeń z tych lat

Tęsknota za słońcem i niebem
do końca będzie już trwać
za domem rodzinnym i chlebem
któż szczęście może mi dać

[[email protected]]

@joanna53 Ależ pięknie Asiu, aż sobie zaśpiewałem...

Miłego weekendu, na dopisanie muzyki.

[joanna53]

Dziękuję Grzegorzu:)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - cacko wyszło - lubię takie pisanie.

                                                                           Pozdr. mrożnie.

[joanna53]

Dziękuję Waldemarze:)

[Jacek_Suchowicz]

lecz w końcu ulecisz w przestworza 

nakarmisz do syta się chlebem

powrócisz do domu i morza

czekają od dawna na Ciebie

 

póki co stu i więcej lat

ps. chyba we Wrocławiu 102 latek przebiegł 100 m w ok. 40 sek. 

[Gość Franek K]

Przeczytałem Twój wierszyk Joanno i od razu nasunęły mi się dwa pytania:

- Dlaczego mieliznę (czyżby chodziło tylko o rym, a może o coś więcej jednak?

- Dlaczego styk? - fajny rym do krzyku, ale żeby ślimak głowę... (no chyba, że chodzi o styk z muszlą).

[huzarc]

@joanna53  Nostalgia za czymś minionym, prostym, niewinny. Gdy wszystko miało swoje przypisane miejsce a o spokój nie trzeba się było bić w żartej walce.