Historia edycji

@Berenika97 dziękuję pięknie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Łukasz Jurczyk   To bardzo poruszający fragment - jakby połączenie się człowieka z mechanizmem. Jego ciało stało się częścią oblężniczego instrumentu. Natomiast ból drugiego człowieka staje się dla niego elementem krajobrazu, „kolejną ruiną” - to obraz emocjonalnego wypalenia. Trauma jest widoczna -  narrator jest zawieszony między życiem a byciem narzędziem śmierci.   Ostatnia strofa jest genialna - „koniec”, którego spodziewa się żołnierz, okazuje się tylko kolejnym etapem wegetacji lub traumy. To nie jest optymistyczne „dalej”, to raczej fatum - musisz iść dalej, nawet jeśli świat wokół ciebie już dawno zamilkł.   cisza po wystrzale jest głośniejsza niż pękające mury.  

A głowonogi, Igon - o, Wołga.    

@LessLove   Nie wiem co Ci napisać.  Jesteś!  I to jest najważniejsze. 

A może lekcja? (odnośnie puenty)   Pięknie opisane to powitanie