Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Po cholerę tam wlazł

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

na szczycie grzechów

za głowę się złapał 

bo zobaczył prawdę

która zabolała

 

na szczycie grzechów

na kolana padł widząc

w jakie gówno wlazł

choć nie musiał

 

na szczycie grzechów

szczerze zapłakał

schodząc z niego

swego cienia się bał

 

cienia któremu nogę

podkładał fałsz

szepcący do ucha

tu cię bracie mam

 

 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
3
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuje za przeczytanie - jest miłe - 

                                                                Udanego dnia życzę.

Dziękuje za poświęcenie chwili -      

                                                         Pozdr. wesoło.

Dokładnie tak -  dzięki za czytanie.

                                                               Miłego dnia życzę.

 

Witam serdecznie -  a gdzieś się waść podziewał - dawno

cię nie widziałem - dziękuje że zajrzałeś co jest miłe.

Poprawiłem tu i tam...

                                             Pozdr. 

@Kot -  dzieki miły kocie - 

                                                      Pozdr.

Gość Radosław

Gość Radosław

Opublikowano
Opublikowano

Ze szcztu widać panoramę. Można zobaczyć inaczej. Tu ciekawe ujęcie tematu, metafora - postawinie przeciwieństwa   "dna" . Można się zatrzymać i pomyśleć. 

 

Pozdrawiam 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      Suknia

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97   Suknia z czystych mgieł, gdy miasto wciska cię w za ciasny gorset.   Pozdrawiam
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 93. Świat po zwycięstwie

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Tam na wschodnich peryferiach imperium perskiego hybris Aleksandra zostanie poddana ciężkiej próbie :)   Im dalej na wschód, tym rzadziej świat pyta, kim byłeś wczoraj.   Pozdrawiam
    • Waldemar_Talar_Talar
      Z uśmiechem a nie w bólu

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Berenika97 - dzięki -
    • Migrena
      sen

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Poet Ka   Poe:)   czy możesz....?   wszystko możesz:)   jesteś przecież w swoim poetyckim domu:)       a u mnie, w wierszu -    ta "drapieżność"  nie była intencją tylko efektem  języka probującego opisac moment kiedy granice między ja i ty przestają być stabilne. to nie jest bliskość jako harmonia ale stan w którym relacja przestaje być relacją i staje się procesem ktory uzywa obu stron naraz,   dlatego tak łatwo  tu  o wrażenie granicznosci i snu gdzie nie da się już ustalić co jest czyje.     a ten cytat Twój -   "może rzeczywiście wszystko nam się przyśniło(...)"   wspaniałość:)   Gałczyński jak mi się zdaje.   słodko - gorzki klimat.             dziękuję Poe za Twoje słowa:)   bardzo:)    
    • Tomasz.O
      Poprawiona wersja wiersza

      Przez Tomasz.O · Opublikowano

      Poprawiona wersja wiersza Wykrzyczała gestem, że kocha, obcasem uczesała włosy, wzrok poprawiła uśmiechem, a zdrowie dała krzykiem.   Nigdy nie byłem mądry – inteligencja społeczna w moim przypadku to kapiszon, nie broń palna na naboje ostre. Język mi się splatał, a dłonie paraliż dopadł,   gdy naga w swych myślach została do świtu. Gdy tak to nasze obcowanie we dwoje wierszem się stało, podzieliło się mocniej na szczęście i światło. Niczym nastolatek biegłem   – już nie za okrągłą, kulistą, nogą kopaną gałą, ale za sensem istnienia, co imię swoje miał i lubił, gdy słowa mówiłem i gwoździe w ścianę miłości wbijałem.   Co w eter niosło falę dźwięków, jazgotów, porannych wzdychań, alkoholowych potów. Szaleństw we dwoje w sieci odmętach, każda chwila była wzniebowzięta. Po tylu latach nie ma w nas znudzenia, nikt się nie budzi sam,   choć kości już stare ze zmęczenia. Nie chodzi o chwilę, o dar wspomnień i masę wspólnych pocałunków, ale o dar, jakim jest miłość, i wagę jej, gdy ją na rękach miałem.        

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...