Dom

[Vivia Lera]

Kiedyś miałam dom.
Dom ten piękny był,
 ukryty pod niebieskim niebem ,
przykryty zielonym pasmem traw,
strzeżony ramionami matki.
Mieszkałam z braćmi i siostrami.
Szczęśliwi, roześmiani,
śpiewaliśmy, tańczyliśmy dniami i nocami,
nasze piosenki w duszy grały.
Lecz pewnego dnia ta sielanka,
końca swych dni dożyła,
i nad dachem błękitnym,
czarne jak smoła chmury zawisły.
A z nieba na przemian  to złote,
to płomienne krople spływały,
bijąc w okna bez litości.  
A odłamki czyste jak łzy matki,
w tył głowy moich braci,
prosto trafiały.
I potem cisza nastała,
a matka moja piękna
w białą, niewinną suknię wystrojona,
krwią innych do połowy się zalała.
Pamiętam jej łzy nad ciałami moich braci.
W dom nasz jak złodziej najgorszy,
wkroczyły czerwone błyskawice.
Chwyciły siostry moje,
i zabrały,
co do jednej,
na zawsze i na wieki.
Już nigdy nie powrócą.
A potem,
kiedy już sama pozostałam.
Dziki wiatr chwycił me ramiona,
i za  drzwi  domu wywiał,
i poczułam ciężkość na ramionach.
Spojrzałam na dłonie zakute w kajdany.
Bez braci,
Bez sióstr,
Bez domu.
A matka moja,
tak jak ja w kajdany zakuta,
innych języków uczona,
dla innych ludzi tańcząca.
I tak właśnie mój dom najukochańszy,
został odebrany.
I Ty pytasz czego więcej żądam?
Przecież ja tak niewiele chcę.                                                                                                                               

 Zwróć mi język, siostry, braci, dom, wolność.                                                                                                                    

Wszak już raz to zrobiłeś dla Hioba.

Vivia Lera