cmentarz północny

[kot szarobury]

to jakby stanąć nagle w smudze światła
tnącej powietrze przez fiolet przez błękit
jakby w źrenicach rozgorzała gwiazda
dawno wygasła po konwulsjach śmierci

 

to jakby myśli stawały się blaskiem
cisza dławiła szelest zżółkłych liści
ciskanych wiatrem w ciemną otchłań czasu
którego dłużej już nie da się wyśnić

 

to jakby nagle odkryć jasną przestrzeń
ciężko ugiętą pod bezmiarem zdarzeń
jakby przeskoczyć mur za którym jeszcze
zło wspólnie dobrem rzeźbią ludzkie twarze

 

Edytowane 1 Stycznia 2021 przez kot szarobury (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

@kot szarobury

 

Dobry tekst.

Podoba mi się zwłaszcza przestrzeń ugięta pod bezmiarem zdarzeń, choć uważam, że ciężko można by czymś zastąpić (mocno, krzywo?).

 

Wszystkiego dobrego w NR.

 

F.K.

[beta_b]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Literówka kocie, a poza tym jasno. 

Tytuł zastanawia. Mam nadzieję, że to tylko światło czy olśnienia, a nie nic złego. Dobrego 2021. bb

[Annie]

Ładny wiersz, tylko też za bardzo nie mogę powiązać z tytułem.

Tytuł taki nienoworoczny :)

Pozdrawiam noworoczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[huzarc]

Dobrze się czyta, lubię w ten sposób malowane poetyckie obrazy. Pozdrawiam

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Chyba miało być: zło wspólnie z dobrem rzeźbią ludzkie twarze? W każdym razie ja tek odczytuję sens tego zdania.

Wiersz piękny, ale to wiadomo.