(...) ścieram się

[beta_b]

ścieram się
żeby nie zgorzknieć
nawilżam wspomnienia
namydlam marzenia
złuszczam naskórek

ścieram się
żeby nie stwardnieć

odkłada się historia płatami

i gruba skóra rośnie

szorstkie myśli
karmią dłonie gdy pocieram
rozmodlone warstwy schodzą
miękko lekko wraca oddech

 

płynie krew

 

 

 

 

lub:

 

ścieram się
żeby nie zgorzknieć
nawilżam wspomnienia
marzenia jeszcze żyją 
gdy złuszczam naskórek

 

ścieram się
żeby nie stwardnieć
historię odkładam w płaty            

 

szorstkie myśli
składam w dłonie
kiedy pocieram 

warstwy schodzą

miękko

 

lekko 
wraca oddech                                

 

Edytowane 26 Grudnia 2020 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[duszka]

@beta_b  Tak, nie tylko ciało, ale też i dusza potrzebuje regularnie takiej ciepłej kąpieli i myślę, że nigdy nie jest na nią za późno... Niezwykle trafna, mocna, zapisująca się głęboko metafora, a z nią - cały Twój wiersz. Szczególnie podoba mi się "rozmodlone warstwy schodzą". Jestem pod wrażeniem.

 

Pozdrawiam serdecznie :)

[tetu]

Bardzo mi się podoba Beatko, jednak kończę czytanie na "wraca krew" daje to większe pole interpretacyjne. Pozdrawiam. 

[lena2_]

Bardzo ładny wiersz::) odbieram jako troskę o siebie, doświadczenia w nas kamienieją, stajemy się zgorzkniali a wtedy trudno o żywe emocje:)

[beta_b]

@duszka @lena2_ @tetu Dziękuję drogie Panie za słowa, szczególnie że jesteście delikatne i wrażliwe. 

Tetu, masz rację. Skasowałam zwrotkę, nadmiarowo rozpuszczała treść. 

Dobrego dnia, bb

[Gość Radosław]

W takiej formie najbardziej mi się podoba Twoje pisanie. Też będę namydlał marzenia  - to niesie. 

 

Pozdrawiam, dobrego czasu dla Ciebie. 

[8fun]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przeczasownikowane grubo. Pozdrawiam :)
 

[tetu]

Teraz masz świetny efekt, zwłaszcza z tym rozmodleniem w trzeciej strofce. Wiersz nabrał powietrza. 

Choć muszę przyznać że zastanawiałam się wcześniej przed skasowaniem ostatniej strofy, czy ma być rozmodlone, czy rozmydlone;) Teraz wszystko pasuje. Super:) Serdeczności raz jeszcze. 

 

[Gość Radosław]

@tetu Ostatnia strofa, mimo że inna w treści, była, jak wyjście z wanny. Tu jesteśmy cały czas blisko serca. 

[tetu]

Ostatnia strofa Radku zbyt mocno ukierunkowywała, teraz możesz wejść do wanny i z niej wyjść, to jest bliskie mojemu sercu, ta przestrzeń i ten wybór, ale to rzecz jasna moje subiektywne odczucie. Pozdrawiam. 

[beta_b]

@Radosław pisząc rymowanki nie mam zakładanej, ulubionej liczby sylab, melodia sama dyktuje słowa, a one wpadają w foremki. Polki, oberki, dance-erki. Wiersze białe przypominają jazz. Dziękuję.

@8fun może dlatego, że opisy są stabilne, a ja w działaniu - nie mam do nich cierpliwości. 

@tetu wanna sprowadzała na ziemię, ale zbyt mocno podkreślała PL i przenośnię. Miałaś rację. To jakbym odsunęła się od obrazu i zobaczyła farfocle za ramą. 

[Gość Radosław]

@beta_b Troszkę klasyki jazzu do wanny. 

 

 

 

[Radek78]

W przedostatnim wersie: rozmodlone czy rozmydlone?:)

 

[beta_b]

@Radek78 Hehe, i tu Cię/Was mam.

Rozmydlone jest w pierwszej zwrotce, za blisko do powtórzenia. Ale litera zmienia znaczenie, choć może modlitwa, jak mydło - rozmiękcza? Dzięki za uwagę. bb

[Radek78]

Czy autor dokonał wierszem apostazji?

 

[beta_b]

@Radek78 nie, to nie ma nic wspólnego z religią ani odejściem od niej. Gdy naprawdę źle, nawet niewierzący zaczyna się modlić. Najgorzej jest nie wierzyć w nic. Wiara i modlitwa (do kogo by nie była) łagodzi te stany, zmiękcza duszę i sensowność istnienia. bb

[Radek78]

Rozumiem. Polecam nową modlitwę: Mydlmy się.:)

[Gość Franek K]

Każdemu by się przydała od czasu do czasu taka kąpiel w balii zapomnienia... Można wyprać sumienie (to chyba z któregoś wiersza by @Koziorowska, jeśli dobrze pamiętam).

Nie rozpuść się ;). FK.

 

 

[beta_b]

@Franek K Sumienie reguluje życie społeczne. Ja mówię tylko o sobie. ;) Z każdej wanny trzeba w końcu wyjść! (albo Cię wyniosą). bb

Edytowane 14 Grudnia 2020 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[tetu]

A dlaczego zaraz apostazja? Skąd taki pomysł? 
Tutaj peelka dochodzi do pewnej równowagi, wraca oddech, wraca krew, co nas nie zabije to nas wzmocni. Nie zawsze udaje się wymodlić to, co byśmy sobie życzyli, ale to nie znaczy, że odpychamy wiarę od siebie. 
Nie pomyliłam się, sądząc, że wiersz nabrał uniwersalności. Teraz można o nim rozmawiać, a Radzio78 niech przeanalizuje tę metaforę, a później może się mydlić, albo modlić:) Pozdrawiam.