Drewniany talerz

[joanna53]

 

W małej izdebce na strychu
pośród pająków rupieci
a niżej w wielkim przepychu
mieszkają ojca znów dzieci

Nikt nie zagląda tu wcale
gdzie cisza długa i głucha
w drewnianym talerzu niedbale
strawa dla z góry starucha

Słowa wędrują po izbie
lecz nikt ich wcale nie słucha
a echo się obok prześlizgnie
i cisza znowu tak głucha

Ten promyk słońca co wpada
skarbem dla tego człowieka
gdy noc zaś ciemna zapada
on nie śpi a tylko znów czeka

A może śmierć się pojawi
skończy się ludzkie cierpienie
samotność rani i rani
nim życie tutaj przeminie

[Ewa Witek]

Często, właśnie tak , wygląda życie starych ludzi,już niepotrzebnych, zbędnych, niechcianych. Bardzo smutno  zrobiło się po przeczytaniu tego wiersza.

[joanna53]

Dziękuję za komentarz,

ale nie wszystkie dzieci są bez serca, większość troszczy się o swoich rodziców,

starszych i schorowanych,

pozdrawiam serdecznie:)

[kronikarka1000]

@joanna53 Witaj,

 

wciąż nie  brakuje  'nieludzkich'  ludzi...

 

Tak  jak  w owym powiedzeniu "Człowiek człowiekowi..."

 

Pozdrawiam  serdecznie.

[Jacek_Suchowicz]

tak właśnie wygląda życie

na strychu starego człowieka

smakując gorycz w ukryciu

we łzach na śmierć on czeka

 

odmówić nie miał sumienia

szacunku dla siebie nauczyć

roztropną miłością zmienić

charakter podły zepsuty

 

z kochanych słodkich urwisów

banda egoistycznych chamów

wokoło której świat wisi

szacunek - wyraz nieznany

 

Pozdrawiam