-
Ostatnio w Warsztacie
-
bronmus45 2 024
~~
Buc z kibuca mnie zasmuca
swoją pazernością.
Przybył do nas - nieproszony
- miał być tylko gościem ...
Korzystając z naiwności
wielu, zacnych Lechów
- uzależnił ich od siebie
fałszywym uśmiechem ...
Swe spruchniałe zęby szczerzy
- bajdurząc od rzeczy
do wybranych wprzód słuchaczy
- toteż nikt nie przeczy ...
Mnie od lat jasny szlag trafia
na brewerie owe
- toteż wciąż powtarzam tekstem
głębi serca, mowę ...
~~1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 45 odpowiedzi
- 966 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 759 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 537 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 1 318 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 1 240 wyświetleń
-
_Resized_20260530_200820.thumb.jpeg.2b87f05d796429cd801df0322039767a.jpeg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez .KOBIETA. · Opublikowano
@Leszek Piotr LaskowskiZaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Tak… śliczny i refleksyjny wiersz! Dziękuję! -
Przez Michał Pawica · Opublikowano
GOŚC. 14:92 GOSPOD. (Kakaowe oczy kawiarenki) 'Jaki afekt budzi we mnie to, Źe toczysz tak ciemną łzę Biodra Twe mają moc Voodoo, co jak w kawie wrze, By mnie porwać z lektyki mej I na barw skalanie wieść' L. Mackerel-Ling, The Road to Mandate, Ay Pierwszy był Chris, a może Leif Albo pewnie jakiś Czukcz Na pewno przedtem ktoś w czas Trias Lecz nie mocz ócz u historii uczt Chcę by wrócil Victorii czarny szyk By znów wpłynął w podbrzusze ziem Drake By przypłynął herbatą Prince Polo dryg "First we grab Hong Kong, then Garcia's steak" Płynę, gdzie chcesz, aż w historii błąd Czy spotkasz mnie choć w drogi pół? Co noc budzi mnie twój duch koloru blond Twych lędźwi trzcin wciąż dziki ląd Million dusz oddał bym, by je wziąć na stół... Był jeszcze Jacques de Mauvais-Quartier Co świata ćwierć dzielił na dwie I (później już) kowboje z GRC, Co w gardła wciskali tlenu biel I żeglarze ci z Mają Kwiat, Co zaszczepili Nowy Świat Antygenem na żenaua I ludem wybranym, bo tak ... A później tylko parę chwil Dzikich żywili, serwując im Znoszone płaszcze, których styl Dusze niemyte zmielił w pył A simiesques, skorych do psot Mieszkańców Kwiatów Cnot Wdrożyć chcieli w melancholię błot (Też kulą w płot) I Nuevo Julius Court-Caesar, Ten, co to zęby złote zżarl Na piramidalny wręcz czar Dżungli, gdzie ciągle Maj Inni też się chcieli wbić W twój wąwóz, i tam rosę spić, Gdzie Kilim Nadziei żartu szczyt, Co zanurza stopę w żar, Gdzie Czarnej Królowej Staw Im też powiem cześć, Jak Stanley'owi dr Sam: [Wyst. Zesp. 'Grobów Jard i Żołądka Treść'] "To wam śpiewam tę pieśń, Coście dobyli pereł deszcz Twardy jak słonia kość, Nie szczędząc cudzych łez" [Do czarnej polewki z łez Przygrywa White Power Bastion Band I jego Scoutesses]: „Jak chcesz, to weźmij mnie Samej nie pozostaw. Nie Tak. Oczywiście chcę… Tak, ja pragnę cię..." "A ja dam ci Drążyć aż po świt Ziemi czarnej dni Work will make you free Obiecuję też, Gdzie nie pada deszcz, Dobyć strumień łez 'K-46 I Twych krwistych ziem Każdy orać metr, Stopę… niech płynie krew,,," To mówiłem ja: Rudy-Yard, Lew, Co niemytym kazał nieść Brzemię przeznaczone mu I Ferdek, co nie przeżył jamais vu Zamiast on im, oni kęsim kęs zrobili mu I Vasco (ten kto?), i Half-Cooked Lord Sandwich z białych mięs Tak mocno w bagna wbili pal, Że nawet wszechmocny poczuł lekki żal, Bo nic to pomocnych ofiara ciał, Lecz jego krajobraz nie taki być miał I choć siwiejącą hordę obrócili w śmiech (A to przecież nie jest grzech) To wnet wzięli pod mordy nie dwóch i nie trzech I zadęli w imperialny miech : Święta Samotrzecia jęła eksportować śmierć Komponując ją w marsz, gdzie nie stąpnęła stopy biel: Wpierw Planetę Czukcz wzięła na cel, Potem zapadł wyrok, by raźniej, we trzech: (Lecz wychodzę przed -najpierw wstąpienie w dół, By dosiąść góry chociaż pół I czarnego złota złóż I krainy złotych zbóż I winogrona złocistą kiść - Gdzie tu dalej iść? Zgubiłem rym, a już wim: Gdzie Rzym. Gdzie Krym!): Więc na Donieck kurs Choćbym miał stracić/'straciłem Kursk Lecz co dalej? w sukurs mi pójdź, Wiem: na razie tylko czarnego morza source, 126p w Moskwicza mgle (Nie no, nie: jak maluch zje znówrozpędziłem się, Więc ad REM): Wstali w rytm silników T- (Nie, też jeszcze nie!) W staccato AK-Sorok-Siem (To też później, jak Paris, je t'aime) Więc wracam do ad rzecz (Co jeszcze tu wam mogę rzec? A, już wiem;) Teraz ze sto lat bez, (Napoleon przyszedł i odszedł precz I wreszcie Odin Siem (To już było, tak wiem) I prawie pokój wsiem Gdyby nie Varsovie, je t'aime (quand même!) A potem nie swój pokój znów Aż gdy sojusz orłów dwóch (Czy krzyży łamanych na słuch) Złamany przez wojsk ruch... Nieważne, bo czasu duch Solingen, ostatni Wraży régime zdmuchnął w puch I kres położył drugiej z dwóch (Jak na razie, uch - Dotarłem już do sorok piat'! Błagadarion, bliat': Po polsku: kocham twoją nać) Potem znów spokój, ludów brać Przez następne sorok piat' (Z interludium na "Wrogów ludu brać, Cisza nocna nad Wełtawą i Dunajem ma trwać!") (A, jeszcze to w Kabulu kaboom Kursk (znów), północno-wschodni rząd trumn, W Biesłanie na szkoły boom I w Groznym groźny stali szum (Dobra, a dwadcat dwa?) Zaraz, jeszcze dix quatre:) Potem jak gdyby niby nic (Dobra, bloki poszły w gaz, A Solowjow to był niemy widz, I w krainie win było sumo w gimnastyk czas), Lecz to nic na miarę zehn und vier: (Ich weiß, wartest aut dwadcat dwa) Więc najpierw idzie walka o żwir - Betoniarek z Doniecka dna I od morza czarnych plaż (Czekałeś, czekałeś, aż:) Voici deux douzaines du mois volage! "No a potem już niebo, to niebo nieb Im wzięło i runęło na ich ten łbów łeb No a potem to już tylko gleba gleb I potem tylko jeden wielki... żleb! A potem ich porwał bomb żelazny cykl Ich porwał los ciężki jak MiG... (Nie, ich porwał In the Sky Gig Nie ich nie Samsona fryzjer strzygł) Czy to będzie już wreszcie Żukowa Rżew (Za skalania Żdanowa grzech) W Steinera w futro pieca zew Czy Endlosung wszystkich trzech? Że śmierć przyniosła ich kompozycję Zstąpienie A w ich metalu śmierć Niosła -126 Czy w szeregu tog Diora Czy w czerni Crayon d'Or Czy w logo "Zemsty" "Thor" Peu importe: Umarli; Ta sama różnica, odłożyli ją na bok. Czy jechali na Rossiniego z niższych sfer? A może na Rossinie przez kanał La Manche? A może na deskach Rossińskiego? Czyżby grzyb zetonął w ukraiński barszcz? W prawowierny kult? Ah, Я сошёл c сил Я сошёл с, Czy w jedność przemienił się W szereg czarnych zer Lecz to ty już trzymasz ster; „Na właściwej ścieżce. Na wiernej „ścieżce” Sześćdziesiąt, pięćdziesiąt, czterdzieści… Atlantydy ląd… Utopii kut!!! Lekcja pokory (w bemol -
Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano
„Są cisze” Są krótkie cisze i te długie cisze, w których nie słychać lęku niemej ciszy. Cisze przed burzami, w błysku, zygzakami, piorunami malowane, po niebie zapalane. Są cisze trudne, bardzo smutne i żmudne, wyczekiwania dźwięku, w strachu, w lęku, po ciemku. To cisze wojenne, wybuchowo zmienne, cisze w rozpaczy słuchania odgłosów bomb spadania. Są cisze zbiorowe, często honorowe, cisze samotne, pustką markotne, z morderczą serca cichością, we łzach za miłością, za tęsknotą we wspomnieniach, w odczuciach osamotnienia. Są cisze żałobne, wszystkie sobie podobne, wspominania bliskiego, w głębi siebie samego, zadumą przywołane, chwilą ciszy oddane. W cichej rozmowie duszy, która każde serce skruszy. Są cisze przemyślania, w spokoju rozważania, by na wiatr słów nie rzucać, błędne myśli ukrócać. Te łagodzące spory — to mądrości podpory. Po chwili analiz w ciszy więcej mądrych słów się słyszy. Leszek Piotr Laskowski -
Przez wiedźma · Opublikowano
@Berenika97 Odbieram ten wiersz jako nawiązanie do mojej "Erozji", którą też zamieściłam na portalu. Dla mnie jest odpowiedzią na zadane pytanie : " Czy siebie tak postrzegamy? ". U mnie woda nie zeznaje. Nie ma świadka. U Ciebie podmiot liryczny ma świadomość i zeznaje. Jest człowiekiem, który już nawet nie jest skałą, tylko piaskiem. Dziękuję za poruszenie. Uściski. -
Przez andrew · Opublikowano
,,Na wieki będę sławił łaski Pana ,, Ps 89 wiem ... gdyby wszytko zależało ode mnie byłbym królem gwiazdą rocka sportu ... jestem z Twojej łaski Panie raduję się życiem chociaż nie zawsze wierny prawdzie pamiętam przykazania wracam ...kochaj bliźniego swego ... staram się nawet gdy pogoda ducha nie sprzyja sławię Cię jesteś światłem nie zabłądzę Jezu ufam Tobie 6.2026 andrew Niedziela, dzień Pański
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się