wiersze z Bończy

[Wojciech Bielun]

tkwię tak głęboko w głowie
że nie widzę prawdy
szukam zguby
lecz bardziej myślę o sobie
moją ścieżką
jest chwiejne dążenie
nie szukam okna
wyczuwam je
jakbym wytężał wzrok
w głębi duszy wiem
to co się dzieje jest złe
rozumiem bezczynność
nie jest linią oporu
jedynie morzem po którym płynę
powietrzem którym oddycham

[duszka]

@Wojciech Bielun  Piekny, dostojny w wymowie wiersz... do wielokrotnego coraz głębszego czytania i odczuwania...

 

Moim skojarzeniem jest nasze uwięzienie w głowach - w takich, których drzwi zostały zamknięte, a okna zasłonięte grubymi kotarami... Wtedy życie jest poruszaniem sie w wewnętrznej ciemności, tesknotą za światłem, i szukaniem wyjścia z tego uwieżienia - po omacku. Ty robisz to w Twoim wierszu bardzo świadomie i to mnie głęboko porusza. Pozdrawiam :)

[Wojciech Bielun]

dziękuję Duszko. Pozdrawiam

[ais]

Normalnie jak Moda na sukces odc 13085.

Każdy wiersz ma ten sam tytuł...

 

Kurczę, mam nadzieję, że nie wrzucasz ciągle  tego samego wiersza, nie no ktoś to czyta.

 

Dla mnie jest to niezrozumiałe.

I chyba dawno bym się pogubiła o czym jest wiersz z Bończy a o czym wiersz z Bończy...

 

Ktoś jest w stanie to ogarnąć

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Rozmyślałam dzisiaj znowu nad przekazem Twojego wiersza i pojawiło mi się takie skojarzenie, ze wiara, podobna do tej naiwnej dziecięcej wiary, otwiera nasze umysły - na wszechobecną towarzysząca naszemu życiu tajemnicę i jej światło, których nie jest w stanie pojąć... To jakby kapitulacja mysłu, która umożliwia jednak wnikanie ich w nas, naszą otwartośc i podążanie ku nim... Miłego dnia :)

.

Edytowane 28 Listopada 2020 przez duszka (wyświetl historię edycji)