Fotografia

[Luell]

Co zniszczone i w proch się obróciło,
Już nie odrodzi się nigdy z popiołów,
Uczucie  relację unicestwiło,
Ogień pochłonął resztę jej pozorów.

 

Spogląda dziewczyna na fotografię,
Po policzku spływa łza kryształowa,
Myśli " żyć już tak dalej nie potrafię,
Nigdy nie uda się zacząć od nowa"

 

Feniks spopielony znowu powstanie,
 A dziewczyna nie odzyska kompana,
Jedynie blade zdjęcie pozostanie
I ciągle krwawiąca w jej sercu rana.

 

Co stracone już dawno gdzieś przepadło
Co spalone jest nie do odzyskania
Uczucie rodzącą się przyjaźń skradło,
Taka jest cena dziewczyny wyznania.