Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dzisiaj spacerowałam po parku i właśnie takie odczucia były i moim udziałem...no może bez śnieżycy:) ale to tylko przypadek.
Bardzo mi podoba się Pana haiku...(tu: moje zdanie jako cztelnika, no może ucznia )

Pozdrawiam.



ps.
ale moje próby w tym temacie trwają nadal :)

Zbita z tropu
P.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Pani Penelopo,
(musze tak odpisac, chociaż byłoby miło, gdybyśmy mówili sobie na Ty)

Proszę o wybaczenie, jeśli zwinąłem Pani temat. Może nic straconego.
Dziękuję za czytanie i osobisty komentarz.
Może wytłumaczę się z tej "śnieżycy".
Chciałem, aby okoliczności, które pochylają do siebie pędy
trwały, trwały i trwały jak śnieżyca ;)
Chciałem, aby w śnieżycy pędy pochylały się jakby po omacku ;)
Co Pani sądzi o "ku sobie"? Naturalniejsze byłoby "do siebie"
Ale chciałem dać sygnał czytelnikowi, żeby nie przeoczył jeszcze
jednego aspektu działania śniegu. Łapy mnie świerzbią, aby
napisać więcej... Już gryzę się w paluchy.

pozdrawiam
jul

(też uczeń, tylko tępy - mam nadzieję, że tylko ze starości :)
Opublikowano

Jul :) - wystarczy Pen :)

hm...temat jest dla wszystkich ciągle aktualny myślę, gdyż patrząc na taki obraz można zobaczyć coś innego lub inaczej i to wyartykuować.
Stwierdzenie "ku sobie"- myślę, że bardziej zaznaczyło kontekst...inaczej możnaby było odczytać, że to puch do siebie... wygina te pędy - a jest przecież odwrotnie, one uginają się pod jego ciężarem ku sobie...zbliżają się do siebie- w takiej śnieżycy nie tylko pędy zresztą //hehe (i to też zobaczyłam w Twoim haiku)

ps. o wiek nie będziemy się kłócić, bo różnie może się okazać;)

pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




:) zatem Pen
Zależało mi na tym, żeby śnieg jednocześnie wyginał pędy do pędów i pędy do śniegu.
Wobec tego nie wiem, czy nie zmienić tego "ku" na "do".
To śmieszne, jakie dylematy mogą targać osobami bawiącymi się w pisanie.

Dzięki za czytanie i odczytanie.
pozdrawiam
jul

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        z wymaganiami? cóż to znaczy od tego słowa cierpnie skóra i nawet kiedy się rozeznasz to bywa też, że nic nie wskórasz   kobiety za to chcą niewiele w króciutkim zdaniu wszystko powiem, że resztę da się już załatwić byle miał tylko dobrze w głowie  :)
    • Bal jak za PRL-u... A gdzie zawieruszyła się krztyna wstydu? Czy może spadła pod stół, Podeptana podeszwami butów?   Czy może w koszu na śmieci, Przez wszystkich zapomniana czeka w samotności, Aż ktokolwiek ją doceni, Łaskawym wzrokiem na nią spojrzy…   Bal jak za PRL-u... Pośród radosnych zabaw i śmiechów, Potoków błahych niepotrzebnych słów, Hucznie wznoszonych toastów,   Zrekonstruowane ZOMO-wców mundury, Ubranych w nie statystów groźne miny, W blasku trzaskających fleszy, O zgrozo wielu cieszą dziś oczy…   Niegdyś ścieżki zdrowia, W mundurze ZOMO-wca okrutny kat, Zimna obskurna cela, Trwożnie z Nadzieją wyszeptywana modlitwa,   Dziś strumieniami leje się szampan, Wykwintne potrawy na suto zastawionych stołach, Wzajemne głośne przekomarzania, Głośne śmiechy do białego rana…   Niegdyś walka o Honor, Brutalnie podeptana ludzka godność, Tylu szczerym, oddanym patriotom, Przez władzę w samo serce zadany cios,   Dziś głupota z pogardą, Splecione z sobą więzią nierozerwalną, Wśród elit niepodzielnie królują, Najdrobniejszą krztyną wstydu pospołu gardząc…        
    • @Berenika97Bereniko, dobrze, że chociaż wierszem możemy się wygadać,  a ten rosół i tak będzie - ale co się namarudzimy - to nasze :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @tie-breakWłaśnie napisałaś WIERSZ, o tym, że nie będziesz pisać wierszy! I że budujesz dom, którego nie chcesz budować - idealnie : Już widzę dziewczynę latającą w kasku i z cegłami Śmieję się tak, że aż łyżeczki w szufladzie podskakują.  To jest wiersz o zamianie słów na czyn i o marzeniu, że ktoś urządzi Ci przestrzeń, zanim Ty zdążysz powiedzieć „poczekaj”.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Dekaos Dondi

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...