Powierzchowność twarzy

[23.]

Spojrzałem w ten wszechświat, gdy pękało szkło
głaskałem po brzegach, aż zranioną dłoń
Wtuliłem do twarzy, by malować złość

 

z ciężkich kącików ust, żeby wydzierać 
każdą ich lekkość ze skrzydeł pragnienia 
gdy nocą trzepoczą nad cierpienia krwią. 
----
Wiatr, 
daje mi poczuć jej barwę,
jej skalę skończenia, sen Boga
wobec ciszy naszego sumienia
gdy delikatnie zaczyna się
subtelnie pragnie się
cofać.

 

Do myśli o pełnym uśmiechu
do barwy jej głosu wobec tych
rzuconych przed dniem bukietów
Do wielkich, aż wszystkich
uczuć skończonych poetów

 

bo tam w nienawiści jest miłość
w braku granic optymizm
w naszym cierpieniu wieczność,
a w uśmiechu ból po wszystkich
którzy szkło wbili nam w twarz.

[miauczenie owies]

@Nieznajomy Niewidzialny Twoje wiersze można porównać do dmuchanego szkła. 

Przemyśl to.

[23.]

@miauczenie owies, masz może dzisiaj gorszy dzień? Nie ma na tym portalu miejsca na tylko chwilowo 'górnolotną' krytykę, która poprawia nastrój krytykującego. Ale ząb za ząb, ty też sobie to przemyśl. 

[M_arianne]

@Nieznajomy Niewidzialny

 

"W nienawiści jest miłość"

- może być ładunek pozytywnych emocji,

i negatywnych nie mniejszy

- o włos - w afekcie.

Puenta, to chyba jednak nie dosłownie? 

 

 

Edytowane 9 Listopada 2020 przez Marianna- (wyświetl historię edycji)

[23.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A puenta odnosi się do pierwszej strofy, odbierana jest wtedy mniej drastycznie. Bardzo dziękuję za komentarz i serduszko, pozdrawiam ;)