cukierek albo psikus

[ais]

 

 

fikołki na trzepaku skoki przez gumę
najszczersza głupawka ever
Godzilla w małym lokalnym kinie

 

cukierki bez układu okresowego
a donald starczał na dwa dni
i pośmiać się było z czego

 

iryski anyżki oranżada w proszku

jedliśmy wszystko do wyrzygu

 

a jak zabrakło

 

to cukier na patelnię i karmelki
chodziliśmy z poparzonymi językami
śmiesznie do siebie mówiąc
„a niech to szuszeł szczeli”

 

kilka lat później smakowaliśmy gwiazdy
w swoich oczach i temperaturę
ciał niebieskich

 

odkryliśmy inną słodycz

smak różnił się
ale był równie pyszny
i też trochę do wyrzygu

 

 

 

 

Edytowane 30 Października 2020 przez ais (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam   - ten wiersz to kawał dobrej roboty - 

Zawrócił czas który już nie wróci - zacny bardzo wiersz.

Gratuluje weny...

                                                                                        Pozd.

[Gość Radosław]

Pod lekkim, pastelowym, szalem wspomnień zmieściłaś również te, które prowadzą na manowce.  Na dzieci czekają zasadzki, poważne zasadzki. 

 

Zastanawiam się, nad ostatnia frazą "dwóch kresek". W czytaniu zacząłem sobie to pomijać. Utwór staje się pojemny i zostawia większe pole do interpretacji, oraz odniesienia poszukania we własnych doświadczeniach 

 

"odkryliśmy inną słodycz

smak różnił się
ale był równie pyszny

 

i też trochę do wyrzygu"

 

 

 

Myślę, że mocne strony Twojego utworu to:

- sposób ujęcia,

- porównanie

- gra nastrojem. 

 

Ciekawy, bardzo ciekawy wiersz. 

 

Pozdrawiam 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

[Lidia Maria Concertina]

@ais Wierszowy pop art. Lubię. :) Pozdrawiam! 

[ais]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Waldemarze, dziękuję bardzo za komentarz i podobanie. Październik to dla mnie wyjątkowy czas ;)

 

Pozdrawiam.

 

 

[ais]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

W czasach mojego dzieciństwa przeważnie natykało się na ekshibicjonstów. Duże warszawskie osiedle z wieloma wewnętrznymi podwórkami dawało im większe możliwości. Nie słyszałam, żeby coś złego stało się jakiemukolwiek dziecku w tamtym czasie. Za to teraz przeglądając i przesłuchując podcasty kryminalne dowiaduję się, ile dzieci ginęło na przełomie lat 70 i 80. Na podwórku biegaliśmy do 22:00 i nikt nas nie zaczepiał. Czasami trafiali się cudzoziemcy, od których dostawaliśmy - za nic - drobne pieniążki: liry, albo centy.

Muszę jeszcze wspomnieć, że ówcześni lokalni przestępcy bardzo dbali o swoje terytoria.  Właściwie to oni stali na straży porządku w swojej dzielnicy, przynajmniej u mnie tak było. Zdarzało się, choć sporadycznie, że jakaś szesnastolatka romansowała z żonatym facetem, ale to trwało krótko i nie nosiło znamion przestępstwa. 

 

Wyrzuciłam. Niepotrzebna prywata.

 

Dziękuję za komentarz.

Pozdrawiam.

 

 

 

 

Dziękuję bardzo!

Pozdrawiam.

 

 

@Radosław @Waldemar_Talar_Talar @Gathas @iwonaroma @Lidia Maria Concertina @dmnkgl @Allicja

 

Dziękuję Wam bardzo za serduszka i serdecznie pozdrawiam :)))

Edytowane 30 Października 2020 przez ais (wyświetl historię edycji)

[Gość Radosław]

Na pewno inną percepcję rzeczywistości ma dziecko, inną dorosły, a jeszcze inna jest w dokumentacji służb. 

Inny świat, inne realia, inne dzieciaki. To  temat na długą dyskusję :) 

 

Kresek nie odebrałem, jako prywaty :) 

 

W wierszu pozestawiałaś czułość, język dziecka, oraz troszkę drapieżnego słownictwa. 

Jak to tutaj zwykło się mówić - przemawia :) 

 

 

[[email protected]]

@ais Smaki młodości z "wyrzygiem",
              chciałbym to jeszcze widzieć.
 

Miłego weekendu i pogody.

[ais]

@[email protected]  Dziękuję bardzo :)))

Miłego!

 

 

 

Edytowane 30 Października 2020 przez ais (wyświetl historię edycji)

[[email protected]]

@ais "Łełe"  zabrzmiało jakbyś ze szczęścia płakała,
             be-be czasami etiuda młodości zabrzmiała.

Kłaniam się, a u mnie śnieg be be be!

[ais]

@[email protected] zająknęłam się :P

 

A u mnie ślicznie, ciepło, wiosennie i protestująco ;)

[[email protected]]

@ais "Protestująco" zabrzmiało jak Boskie kredo,
              mam nadzieję, że co robią... wiedzą.
 

Kłaniam się.

[Czarek Płatak]

Świetny tekst. Tyle w nim i moich wspomnień. Nie wiem jak w Warszawie, ale u nas w łódzkim jak chciało się żeby Donald miał dodatkowo kolor wciskało się w gumę kawałek rysika z kredki i zagryzało. Oranżada w proszki, a taką w woreczkach mieliście? 

Dziękuję, ten wiersz to kapsuła czasu. 

Pozdrawiam 

[ais]

Pojechałam kiedyś z kolegami do Łodzi na mecz. Jeden jedyny raz w życiu. Cudem przeżyłam hahaha

Kredek nie jedliśmy. Oranżady w workach nie pamiętam...

Dziękuję :)

 

Pozdrawiam.

Edytowane 7 Listopada 2020 przez ais (wyświetl historię edycji)