Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zwykli ludzie

Ewa Witek

Przez Ewa Witek
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewa Witek

Ewa Witek

Opublikowano
Opublikowano

Zwykli ludzie

mieszkają w zwykłych domach

mają zwykłe 

żony 

dzieci

kochanki

jedzą zwykły chleb

piją zwykłą wodę 

mówią zwykłe 

"dzień dobry"

i zwykłe 

" do widzenia "

zwykły zegar 

odmierza czas

ich zwykłego życia ...

zwykli ludzie 

są nadzwyczajnie zwykli 

1
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Powtórka tytułu w pierwszym wersie, można, jednak tutaj widziałabym nieco inny tytuł,

np. zwyczajność. Poza tym, chyba zbyt wiele razy powtórzone słowo.. zwykłe/zwykli.. 

Pozwoliłam sobie (jw.) co nieco okroić i troszkę rozbić, spójrz, nie musisz niczego

zmieniać, jeśli Twoja wersja bardziej Ci... ścięłam też końcówkę, nie "zagrała mi". 

Pomysł bardzo fajny. Skojarzyły mi się teksty Agnieszki Osieckiej, nie wiem, dlaczego

akurat ona przyszła mi go głowy.  Będę wdzięczna za odzew na zmiany.

Pozdrawiam.

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
1
Ewa Witek

Ewa Witek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Nata_Kruk przepraszam, że tak długo nie odpisywałam ale ...pogubiłam się trochę w powiadomieniach. Cieszę się z każdej podpowiedzi , recenzji, oceny . Dla mnie są bardzo cenne i ważne . Ja dopiero zaczęłam pisać , nie mam żadnego doświadczenia .

Wszystkie Twoje uwagi bardzo dokładnie przemyślę i przeanalizuje. Jeszcze raz dziękuję, że przeczytałaś i obiecuję, że poinformuję Cię o moich przemyśleniach . Pozdrawiam serdecznie .

  • 3 tygodnie później...
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Nie przepraszaj, każdemu zdarzy się jakiś poślizg...

Jeżeli dopiero zaczęłaś 'przygodę' z pisaniem, to jest to obiecujący początek, a czytelnik..

wszystkiego nie przeczyta, bo rotacja wierszy jest błyskawiczna.  Ktoś pochwali, ktoś inny zechce i poszpera w treści, zostawi uwagi i ucieszy się, gdy jest odzew, i za 'ten' bardzo Ci dziękuję.
Ewentualne zmiany, zawsze po konkretnym namyśle... ;)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Simon Tracy
      Portret owalny cz.1

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      @Lenore Grey U mnie jest tylko jeden problem. Zupełnie nie umiem pisać w ograniczeniu sceny. U mnie dominuje życie atmosfery i przestrzeni wokół i cała masa ozdobników językowych. Twoje scenariusze byłyby baśniowe :)
    • Berenika97
      Portret Owalny cz.2

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Czytałam z narastającym niepokojem i to uczucie zostało ze mną długo po ostatnim słowie. Mistrzowska atmosfera.   Wiedziałam, że czytanie wczoraj w nocy nie wróżyło dobrze mojemu zasypianiu! :))) 
    • LessLove
      CHODŹ ZE MNĄ

      Przez LessLove · Opublikowano

      Powiedziałem ci kiedyś: Chodź ze mną, Zaludnimy niewielką planetę Owocami pożądania. Roześmiałaś się, jak lubiłem. Po ciasteczku powiedziałaś: Nie zabiję waszego świata, Bo ja go nie stworzyłam.   Śmialiśmy się beztrosko, Znając tajemnicę mężczyzny i kobiety, Cudu spotkania i stwarzania światów. Nie zmieniliśmy nawet Układu Słonecznego. Dopiliśmy to spotkanie Z aromatem grzesznego piękna.   Na koniec powiedziałem: Wiedz, że gdybym miał dwa życia, Oddałbym jedno tobie. Odpowiedziałaś uśmiechem z pianki: Przyjdź jak będziesz je miał. Wezmę oba. Wynurzyłem się z twoich oczu. Kawa była zbyt słodka.   Po latach, znów przy kawie, Powiedziałem, że  jesteś nadal piękna, A ty, że ja nadal miły. Tę kawę piliśmy we czworo, Z ciekawością o dwie nieznane planety, Nie wspólne, lecz nasze. Przetrwała w nas ciekawość stwarzania planet, Ale serca bały się uśmiechu. Zapytałem, czy jesteś szczęśliwa, Tak chciałem to zobaczyć, podzielić się swoim. Uśmiechnęłaś się smutno, pomachałaś motylkami.   Bardzo chciałaś usłyszeć, że to byłby grzech, Skłamałem dla ciebie. Skłamałem drugi raz, Gdy powiedziałem, że na ciebie nie zasługiwałem. Dodałem, że widzę w twoich oczach nasz świat, Ten który się nie narodził, grzeszny i piękny, Niepokalany z naszej winy, ale nie z grzechu.   Rozpoznałem go w smutku twoich oczu. Ta kawa była  gorzka i prawdziwa.
    • hehehehe
      Len

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Neli Lennon, Neli len   I Lenovo Neli   Ma Nel. Źle nam?
    • Leszczym
      wstęp do zabaw

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Czarek Płatak Poruszyłeś w tym wierszu bardzo interesującą kwestię, czy my, piszący, obojętne jak się nazwiemy, piszemy rzeczywiście o tym co chcemy, czy rzeczywiście my decydujemy i czy my wybieramy barwę naszej pisaniny. Temat wydaje mi się interesujący i pod ciekawe rozwinięcie, nie wydają mi się te sprawy oczywistymi. Widziałbym w tym raczej motyw pszczoły, która zbiera słowa z poletka, na które w ten czy inny sposób została skierowana. Tak raczej widziałbym in generali to zagadnienie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...