Ściółka jesienna

[Lahaj]

Woń jesiennej 

ściółki, niezmiennie

— mnie mami,

wypełnia nozdrza,

i łapie w potrzask 

   falami.

 

Bez woli wdycham,

powoli nasycam 

   rozkładem.

 

W środku nieczysty, 

na mech puszysty 

   się kładę.

 

I w tę godzinę 

wspominam dziecinę,

   którą byłem,

światłem natchniony 

w ten czas miniony

— lekko żyłem.

Edytowane 1 Października 2020 przez Lahaj (wyświetl historię edycji)

[Lahaj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie no tak :-)

tzn nie tak 

 

dziękuję 

moze ktoś jeszcze od rymów się wypowie bo dla mnie to nowa materia 
zanim zdradzę inspirację

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Twój wiersz bardzo wyraziście przekazuje refleksyjną i też jesienno-zmysłową treść oraz zawarte w niej obrazy. Są trafne i ubrane w zwięzłą, regularną, rytmiczna formę. Podoba mi się :) Co do ostatniej zwrotki małabym jednak propozycję dwóch maych poprawek, bo gubi się w niej ten poprzednio tak konsekwentnie utrzymywany rytm:

 

I w tę godzinę 

wspominam dziecinę,

   którą byłem,               / nią byłem

światłem natchniony 

w ten czas miniony

— lekko żyłem.              / - tak żyłem.

 

Pozdrawiam :)

 

.

Edytowane 2 Października 2020 przez duszka (wyświetl historię edycji)

[Lahaj]

jest to cover:-) „Piosenki jesiennej” Paula Verlaine’a - towarzysza poetyckich uniesień Artura Rimbauda. Przyszło mi na zwoje gdy poszedłem na grzyby.:) ale zwykle nie te które nazywają Świętym Mikołajem;)

Edytowane 12 Października 2020 przez Lahaj (wyświetl historię edycji)